Εισαγωγή: Αλάμπρα

Ένα φρούριο, στο στρατηγικό λόφο Sabika, μεταγενέστερα θα αποτελέσει το έδαφος που θα φιλοξενήσει το μαργαριτάρι ανάμεσα στα σμαράγδια, την Αλάμπρα.
Το όμορφο αυτό αραβικό κόσμημα, επισκέπτονται 6000 τουρίστες ανά ημέρα από όλο τον κόσμο, για να ξεναγηθούν στους κήπους και τα επιμέρους παλάτια.
Στην Ελλάδα, τις πρώτες πληροφορίες για την πόλη της Γρανάδα, αντλούμε τον V αιώνα, από τον  Εκαταίο τον Μιλήσιο. Μια από τις πολιτισμένες φυλές της Ιβηρικής Χερσονήσου, τους Turdetanos, κατοικούσαν στην τότε ονομαζόμενη Εληβύργη. Η γεωγραφική της θέση έχει αποτελέσει πυρήνα συζητήσεων, αν και στο παρελθόν φαίνεται η φυλή αυτή να εκτείνονταν ως την ζώνη του Αλμπαϊθίν. Πριν την άλωσ’η της από τους Καρχηδονίους, οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν τον δήμο ως “Florentino Lliberitano”, μία από τις κύριες πόλεις της επαρχίας Bética. Μεταγενέστερα, τoν ένατο αιώνα ο Εμίρης της Κόρδομπα Muhammad I, διατάζει την κατασκευή του τεμένους της Γρανάδα, σε ένα οχυρό που βρίσκεται στο λόφο της Sabika, το οποίο στη συνέχεια θα φιλοξενήσει την Αλάμπρα. Στην ίδια περιοχή, ύστερα από ανασκαφές, βρέθηκαν αρχαία ερείπια Ρωμαίων και Βησιγότθων.

Η Προέλευση της Αλάμπρα: Alcazaba

To παλάτι, στεγάζεται στο δυτικό άκρο και τo υψηλότερo σημείο τoυ λόφου Sabika. Η Alcazaba ή  al-Qasbah, είναι μια οχυρωμένη τριγωνική εγκατάσταση, που χτίστηκε την εποχή του Μωάμεθ Ά, στα ερείπια μιας οχυρωματικής περιοχής των Ζιρίδων, τον ενδέκατο αιώνα και ανήκει στο βόρειο μέρος των τειχών . Επί του παρόντος, δια μέσου της περίφραξης, οδηγείται κανείς από την Plaza de los Aljibes σε μια έπαλξη που το βόρειο άκρο της εκτείνεται γύρω από τον “Torre del Cubo” και χρονολογείται από τον δέκατο έκτο αιώνα.

Πιο συγκεκριμένα, δύο δυναστείες, εκείνες των Αλμοραβιδών και η άλλη των Αλμοχαδών, έβαλαν φρένο στις βλέψεις των χριστιανών, διατηρώντας έτσι τον έλεγχο της μουσουλμανικής εξουσίας στην πόλη, η οποία συνεχίζει να ενισχύεται παρά τις συνεχείς ρήξεις λόγω των τειχών της Sabika.

Ο Muhammad ibn Yusuf ibn Nasr -γνωστός ως Ahmar- απόγονος των ηγεμόνων της Arjona, σύνεργος του Ferdinand ΙΙΙ, παίρνει την πρωτοβουλία να κατακτήσει την Γρανάδα και ιδρύει σουλτανάτο, με πρότυπο εκείνο των μαυριτανών, του οποίου η δυναστεία διήρκησε 254 χρόνια, αποτελώντας το τελευταίο προπύργιο της ισλαμικής χερσονήσου. Η κυριαρχία του επεκτάθηκε από την Tarifa μέχρι την επαρχία της Μούρθια. Έτσι, θεμελιώθηκαν οι βάσεις για να μετατραπεί η πόλη σε ένα μεγαλοπρεπές παλάτι υπό την βασιλεία του Yūsuf I Muhammad V, μεταξύ 1333 και 1391. Πρόκειται για την βασιλική κατοικία των Μαυριτανών Βασιλέων, χώρος πλασιωμένος από το μεγαλείο και τη λεπτότητα της ασιατικής πολυτέλειας, να κυριαρχεί, να καυχιέται ως ένας επίγειος παράδεισος, πραγματοποιώντας έτσι, την τελευταία στάση του στην αυτοκρατορία της Ισπανίας.
Για τον ταξιδιώτη με διαποτισμένη την ιστορική και ποιητική αίσθηση, -άρρηκτα συνυφασμένη με τα χρονικά της ρομαντικής Ισπανίας- η Αλάμπρα αποτελεί ένα αντικείμενο αφοσίωσης, όπως η Caaba για έναν αληθινό μουσουλμάνο. O τελευταίος σουλτάνος Muhammad XII, γνωστός ως Boabdil, παρέδωσε το βασίλειό του στην Ιsabela Ι της Καστίλης, που με τον σύζυγό της, Ferdinand ΙΙ της Αραγονίας, γνωστοί και ως “Reyes Católicos” , διατήρησαν την βασιλική της αίγλη, με τους βασιλείς να διαμένουν περιστασιακά εκεί. Ο Carlos V, ξεκίνησε να χτίζει ένα πολυτελές παλάτι, αλλά την ολοκλήρωσή του απέτρεψαν οι επανειλλημένοι σεισμοί.

Τα τείχη της Αλάμπρα περιβάλλονται από ένα  προπύργιο ή από το  μεσαιωνικής αμυντικής δομής Barbican, τοίχο που έρχεται και ενώνεται με τα τείχη της Αλάμπρα και συμβάλλει στην ένδυσή της. Η κατασκευή αυτή, κατ’ επέκταση, συνδέει το παρελθόν με το παρόν της πόλης καθώς κατευθυνόμαστε προς τους πύργους Bermejas και προς την γειτονιά του Albayzín. Σε σχέση με τα στρατιωτικά κτίρια και τους πύργους της εποχής, η Alcazaba αποτελούσε μια απτή ακρόπολη.

Πύλες και Πύργοι της Alcazaba

Ένας ονομαστός πύργος, ακούει στο όνομα “Cube”. Πρόκειται για έναν κυκλικό πύργο, χτισμένο γύρω στο 1586, μποστά από μια ισλαμική πόρτα. Σήμερα την συναντούμε ως αίθριο με το προνόμιο της ενατένισης προς την κοιλάδα Darro και την γειτονιά του Albaycín.

Μια άλλη από τις  κύριες εισόδους της Αλάμπρα, είναι εκείνη της Puerta de las Armas ή Bib silah, κτισμένη από τον Ismā  īl I, η οποία επικοινωνούσε με  την πόλη διαμέσου της γέφυρας του Cadí.
Στον πύργο προστέθηκε, κατά την χριστιανική εποχή ένας όροφος προκειμένου να γειτνιάζει με την Alcazaba.

Ο κεντρικός πύργος de la Vela, του κάστρου, στην δυτική κορυφή.  Άλλοτε, αποτελούσε το μεγαλύτερο στρατιωτικό συγκρότημα της σκοπιάς, που δέσποζε όλη την πεδιάδα της πόλης. Το όνομά του, προέρχεται από την καμπάνα που οι Χριστιανοί τοποθέτησαν στον πύργο, μετά την κατάληψη της Γρανάδα και έτσι, από το 1843 αποτελεί την ασπίδα της πόλης χάρη στην βασίλισσα Isabela II. Έχει 26 μέτρα ύψος και χρησίμευε για την αποθήκευση σιλού και ακόμα και ως υπόγεια φυλακή. Από αρχιτεκτονική άποψη, οι τέσσερις όροφοι με τα δωμάτια, καλύπτονται από πλεγκτά θολωτά σχέδια της μαυριτανικής περιόδου.
Ο James Dickie, αναφέρει ότι πέρα από την ακτινοβολία που εκπέμπει η συγκεκριμένη ζώνη του παλατιού, ταυτόχρονα, αποτελούσε μερικά από τα πιο σκοτεινά τμήματα της Αλάμπρα και δεν διστάζει να το χαρακτηρίσει όμοιο της κόλασης. Ο τόπος, δηλώνει, είναι ένα μνημείο δολοφονιών, της δουλείας και τον φόβο. Χριστιανοί αιχμάλωτοι, χρησίμευαν ως σκλάβοι για την οικοδόμηση του παλατιού και τις δουλειές του κήπου, όπως επιβεβαιώνει μια επιγραφή του 14ου αιώνα:
“Nα επιβληθούν αλυσίδες στους αιχμαλώτους και η αυγή να τους βρει μπροστά από την πόρτα του παλατιού ως κτήμα σου”.
Στον πύργο της Alcazaba, πιθανότατα, φυλακίζονταν οι σκλάβοι την νύχτα. Η φυλακή ήταν ένας υπόγειος θάλαμος του Torre de la Vega, στο δυτικό άκρο της Alcazaba και η πρόσβαση στο εσωτερικό της, επιτυγχάνονταν από μια σκάλα με σχοινιά. Στον τέταρτο όροφο, τα δωμάτια καλύπτονται με θολοτά σχέδια. Ανεβαίνοντας στο πιο υψηλό σημείο, και περπατώντας προς τον χώρο που ανοίγεται, θαυμάζουμε ένα από τα ομορφότερα πανοράματα της πόλης. Ένας μηχανισμός που τοποθετούνταν τα ξίφη, αντικατέστησε τον δέκατο ένατο αιώνα το καμπαναριό που βρίσκονταν σε ένα γωνιακό σημείο του χώρου.
Ο πύργος είναι επίσης γνωστός ως Torre del Sol ή Torre de la Campana. Η ενθάρρυνση και το σθένος, καθόριζαν τότε τον παλμό της πόλης και σήμερα τιμάται στις 2 Ιανουαρίου προς τιμή των τιμητών της, Reyes Católicos που απελευθέρωσαν την πόλη της Γρανάδα και διέταξαν να υψωθεί η χριστιανική σημαία σε αυτό τον  πύργο.
Ο πύργος Quebrada, σύλληψη του Υūsuf I, σε μορφή U.
Ο πύργος Homenaje,(burŷ ‘ azīm, μεγάλος πύργος), με διαστάσεις 12,12×10,46μέτρα πλάτος και 26 μέτρα ύψος. Έχει έξι ορόφους με τον χαμηλοτέρο ως φυλακή της εποχής. Ο τελευταίος όροφος, αποτελεί στέγαση γύρω από μια μικρή αυλή, ανοιχτή με ελεύθερη θέα, η οποία (σύμφωνα με τον Gómez –Moreno), αρχικά ίσως να αποτελούσε την πρώτη κατοικία του μαυριτανού σουλτάνου. Τέλος, στο νότιο μέρος της Alcazaba, συναντάμε τον πύργο Pólvora.

Puerta de la Justicia

Αυτή η μεγαλοπρεπής πύλη, κτίστηκε από τον Yūsuf I το 1348 σε ένα επιβλητικό πύργο, που ακουμπάει στα νότια τείχη της Αλάμπρα., φέροντας οξυκόρυφα τόξα,
με το ένα να παρουσιάζει χαραγμένο το χέρι με το κλειδί και το άλλο που βρίσκεται στο εσωτερικό, το έμβλημα του κλειδιού μεμωνομένα.
Πάνω από την εσωτερική αψίδα διαβάζει κανείς μια από τις λίγες θεμελιώδεις επιγραφές που διατηρούνται στο ιδρυτικό του παλατιού. To ποίημα καταγράφεται σε δύο μεγάλες μαρμάρινες πλάκες με μεγάλους και λεπτούς χαρακτήρες, δύο γραμμές. Η Πύλη, που θα μπορούσε κυριολεκτικά να μεταφραστεί ως “Puerta de la Ley Islamica”.

“Διέταξε να υψωθεί αυτή η πόρτα, που ονομάζεται Βāb al- Šarī ̒ α .O

Κύριός μας,ο πρίγκιπας των μουσουλμάνων, με αυτήν υπογράφει το δίκαιο του Ισλάμ και το κίνητρο της δόξας καθίσταται σταθερό στο πέρασμα του χρόνου. Ο κύριος και σεβαστός  μαχητής μας Αbū l-Haŷŷŷā Yūsuf, ο γιος του Κυρίου μας του σουλτάνου και σεβαστός μαχητής Αbū al-Walī b. Nasr-!
Ο Θεός να ανταμείβει τις πράξεις του Ισλάμ και να δέχεται τους σκληρά εργαζόμενους και τα καλά τους έργα για χάρη του Θεού.
Και το συμπεραίνουμε τον μήνα της Γέννησης του, το 749
Είθε ο Θεός να το μετατρέψει σε μια προστατευμένη οικία και μέσα από τα αιώνια ευσεβή έργα, το επιτυγχάνει!”

Τρία εικονογραφικά στοιχεία, το χέρι (kaff, yad), το κλειδί ( miftāḥ) και τα τρία κοχύλια (ṣadafa), τα οποία κυριαρχούν στην αψίδα της εισόδου, έχουν σημαντική  σημασία, η οποία, όμως, χάνεται στα βάθη της ιστορίας.
Τόσο το χέρι όσο και το κλειδί βρίσκονται συχνά στις πόρτες των μαυριτανικών μνημείων, από κοινού ή χωριστά, με σαφή τον ρόλο της διαφύλαξης και της συμβολικής οριοθέτησης του χώρου της άρχουσας τάξης.
Το κλειδί, με τη σειρά του, και χωρίς να υπεισέρχεται σωρεία μυστικιστικών και ερμηνευτικών εννοιών, συμβολίζει την είσοδο σε έναν άκρως ιερό τόπο και την προστασία του.
Σύμφωνα με τον δημοφιλή μύθο, όταν το χέρι αγγίξει το κλειδί, η Αλάμπρα θα παραδοθεί στην αιωνιότητα.
Στην παλάμη του χεριού ο θεατής πλησιάζει τον αραβικό πολιτισμό, την αίσθηση της προστασίας, της αρχής, της εξουσίας και του συμβολισμού, αξίες που απαντούν ήδη από τα ρωμαϊκά χρόνια. 
Το χέρι, στα αραβικά “ ni ̒ ma y iḥsan”, εκφράζει το όφελος και την ευχαρίστηση (Lisān al-̒ arab, YDY), έννοιες που όπως θα δούμε επαναλαμβάνονται με συχνότητα στις επιγραφές της Αλάμπρα.
Παρατηρώντας την παλάμη, επικεντρωνόμαστε στο jamsa (πέντε)
ή αλλιώς “χέρι της Φατιμά” (κόρη του προφήτη Μωάμεθ). Το σύμβολο αυτό, οι μουσουλμάνοι εξακολουθούν να έχουν την τάση να τοποθετούν, ως κάτι το ελκυστικό στις εισόδους των σπιτιών τους ή σε ορισμένες περιοχές στο μέτωπο των νεογέννητων, αισθανόμενοι έτσι την προστασία των Ισλαμικών διδαγμάτων από τα πέντε δάχτυλα. Στην παλάμη, το “μάτι της Φατιμά”,  δεν εντοπίζεται  σε πολλά σημεία του παλατιού αλλά σε κάποια μαυριτανικά αγγεία της Αλάμπρα.

Η εσχατολογική λογοτεχνία, θέλει τον Προφήτη να αναδύεται στον παράδεισο και τον Αλλάχ, να διατάζει τους πιστούς να προσεύχονται πέντε φορές την ημέρα. Έτσι, συνάγουμε ότι τα δάχτυλα αποτελούν το σύμβολο της προσευχής και το κλειδί το μέσο της θεϊκής ανταμοιβής, την πόρτα του Παραδείσου.
Όσον αφορά το τρίπτυχο κοχύλι η εικονογραφική χρήση του θεωρείται προγενέστερη του Ισλάμ, και η ισλαμική τέχνη το χρησιμοποίησε αφειδώς κατά την ανέγερση του παλατιού Ujaidir (Ιράκ, αι. VIIΙ), τουλάχιστον όχι μόνο στις εισόδους, αλλά και στο εσωτερικό των κτιρίων ως διακοσμητικό και διακριτικό στοιχείο για να συμβολιστεί η σχέση του παλατιού με το νερό και το μαργαριτάρι, τα οποία παράγουν την ιδέα του καθαγιασμού, την γονιμότητα, τη δημιουργία και το διηνεκές.
Αυτές οι έννοιες που προτάσσονται με διαφορετικούς τρόπους και με γλωσσική ακρίβεια, συναντώνται στην επιγραφική ποίηση της Αλάμπρα.

Puerta del Vino

Αυτή η πόρτα, τώρα απομονωμένη, ήταν η παλαιότερη και έπαιζε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην επικοινωνία, καθώς οδηγεί στα μονοπάτια της Alcazaba, την Puerta de la Justicia, τα μαυριτανικά παλάτια, το τέμενος της Αλάμπρα και την επονομαζόμενη Μedina και χώριζε την τελευταία με το αμυντικό ανάκτορο της Αλάμπρα. Αρχικά είχε την ονομασία Βib al-hamra και οδηγούσε σε ένα από τα τμήματα του παλατιού, την Αlhambra Alta.
Μια θεωρία υποστηρίζει ότι ονομάζονταν έτσι επειδή οι κάτοικοι της Αλάμπρα, προσέφεραν στο σουλτανάτο, από το 1556, αφορολόγητα την κατανάλωση του κρασιού.
Μια άλλη εκδοχή, προέρχεται από την σύγχυση των καταλήξεων των όρων al-hamra- roja- από al-jamra-vino- .
Αντίθετα από τις αμυντικές πόρτες χτισμένες στη σειρά -σύμφωνα με την παράδοση των Αλμοχάδων- η πρόσβαση από την Puerta del Vino, θεωρείται απλή υπόθεση.
Αξιοσημείωτη είναι μια πεταλοειδής αψίδα να κοσμείται από ένα τόξο που φέρει την χάραξη ενός κλειδιού και μια επαινετική επιγραφή προς τιμή του Mωάμεθ V: Mόνο ο Θεός νικά (Wa-lā gāliba illā Allāh).
Βρίσκεται στον άξονα που σηματοδοτεί την αρχική ρυμοτομία της Real Alta και συνεχίζεται μέχρι την Alcazaba. Έτσι, συμπεραίνουμε ότι πιθανότατα οδηγούσε προς την Μedina, από την οποία μπορούσε κάποιος να ανεβεί και βα περιηγηθεί στην Alta Real, αλλά ο Κόντε της Tendilla, ο πρώτος χριστιανός κυβερνήτης, το 1494 διέταξε την κατασκευή μιας μεγάλης δεξαμενής νερού και έθεσε όρια, μερικώς, στην περιοχή γνωστή σήμερα ως Plaza de los Aljibes, η οποία ακολουθώντας την παλιά διαδρομή οδηγούσε στην Puerta del Vino.
Φαίνεται, επίσης, ότι κατά τη στιγμή που δεν είχε χτιστεί ακόμη το τζαμί της Αλάμπρα, διατίθενταν ο χώρος γύρω από εκείνη, ένα μονοπάτι το οποίο μεταγενέστερα, μετατράπηκε στο παλάτι του Carlos V, χρησιμεύοντας ως χώρος προσευχής και προσκυνήματος, αν και κάποιοι τον θέλουν για στρατιωτικές παρελάσεις και ασκήσεις.
Όταν πλησιάσαμε, θαυμάσαμε την  όμορφη  και λεπτή αρχιτεκτονική της ,έτσι,χαραγμένη στην πρόσοψη της πύλης με μια επιγραφή πλάγιας γραφής.

“Ο Θεός να με προστατεύει από τον λιθοβολημένο Σατανά. Στο όνομα του Θεού, ο συμπονετικός, ο Ελεήμων.Ο Θεός να ευλογεί και να σώσει τον κύριό μας και καθοδηγητή μας Μωάμεθ και την οικογένεια και τους συντρόφους του”.
Σου έχουμε αφιερώσει μια σαφή νίκη. Ο Θεός να συγχωρέσει την αμαρτία σου, το παρελθόν και το μέλλον, την τέλεια χάρη Του να φοράτε και να σας καθοδηγεί σε ευθείες πορείες. Για να σας προσφέρει ο Θεός την ισχυρή  βοήθειά του”

Δόξα στον Κύριο μας, τον σουλτάνο Αbū ̒ Abd Allāh al-Ganī bi-Llāh…

δόξα στον Κύριο μας, στον σουλτάνο Abd Allāh al-Ganī bi-Llāh”

Η επιγραφή, παρουσιάζει σοβαρές φθορές και συνάγουμε ότι ξεκινά με το  χαρακτηριστικό λογότυπο του Ισλάμ, υπαινίσσοντας ότι ο λιθοβολημένος Σατανάς αναφέρεται στο Κοράνι και οι ερμηνείες καθοδηγούνται πιστά από την παράδοση, η οποία θέλει τον Αβραάμ να κυνηγά τον διάβολο με πέτρες για να να απαλλαγεί από τους πειρασμούς. Η επιγραφή, τελειώνει με μια παραλλαγή του γνωστού taṣliya ή το αίτημα για την θεία ευλογία και σωτηρία του Προφήτη ότι ,δηλαδή, έχει επεκταθεί το μήνυμά του στις οικογένειες και τους προσκυνητές.
Τέλος, άλη μια επιγραφή που διαφαίνεται είναι εκείνη της Βasmala:
“στο όνομα του Θεού, ο συμπονετικός, ο Ελεήμων”, την οποία βλέπουμε σχεδόν σε όλα τα κεφάλαια του Κορανίου και οι οποίες τείνουν να καθοδηγούν τόσο την γραπτή όσο και την ευρεία δράση της επίσημης και καθημερινής ζωής των μουσουλμάνων.

Palacio Μexuar

Xτίστηκε από τους προγόνους του Μωάμεθ V, ανακαινίζοντάς τον χώρο της “Παλιάς Mexuar’’ (al- Mašwar al-qadīm),  μετά την επανάκτηση του θρόνο το 1362.
Κατόπιν η χριστιανική ηγεσία διαμόρφωσε διαφορετικά τον χώρο και ειδικά το δωμάτιο Mexuar.
Σύμφωνα με το κείμενο του Ibn al-Jaṭīb, μερικές από τις λίγες περιγραφές που μας σώζονται από τα μεταγενέστερα  κτίρια της Αλάμπρα, ο Mωάμεθ V, ίδρυσε την αίθουσα συνεδριάσεων (Μaŷlis al-Imāra), τον θρόνο του Βασιλιά ( Sarīr al-Imāra) στο ανατολικό μέρος. Στην ουσία πρόκειται για το δικαστήριο της εποχής, τμήμα του παλατιού που εκδικάζονταν σοβαρότατες υποθέσεις. Αρχιτεκτονικά, επικεντρωνόμαστε σε μια κλειστή στοά διακοσμημένοη με αψίδες και μαρμάρινες κολόνες, και έναν προθάλαμο στο βόρειο τμήμα της, τον Torre de Victoria που σήμερα γνωρίζουμε ως Τorre de Machuca.

Ο προθάλαμος Victoria ή Τorre de Machuca (Bahw al-Naṣr)
Eίναι ένας μικρός προθάλαμος της εποχής του Υūsuf I. Σύμφωνα με τον Ibn al-Jatīb:

“Aπό εδώ φαίνεται η πόλη των τειχών, με τους στρατιώτες να φρουρούν τα σύνορά της, Γίνεσαι μάρτυρας του ήχου του νερού που κατεβαίνει από την πηγή, ακόμη και του βήχα των ανθρώπων στα σπίτια τους”.

To ποίημα του νότιου τμήματος του προθάλαμου, έχει διατηρήσει τον επιγραφικό του χαρακτήρα:

“Ω, βεβαιότητα και ελπίδα μου!
Εσύ είσαι ο βοηθός, Εσύ είσαι η εμπιστοσύνη!
Εσύ που απαντάς σε όποιον σε επικαλείται
επισφράγισε ευνοϊκά τις πράξεις μου”.

Παρόμοιο ποίημα, συναντάμε στο αίθριο Arrayanes, στους πύργους Cautiva, Infantas και στους κήπους του Generalife και Partal.

Puerta del Mexuar

Κάτω από την ξύλινη ζωοφόρο, του 1362, βλέπουμε την πόρτα την οποία περνούν οι επισκέπτες για να εισέλθουν στην σύγχρονη αίθουσα υποδοχής της Mexuar και τα παλάτια της. Η πύλη είναι σκαλισμένη με λεπτή και κομψή nasjí καλλιγραφία και πλαισιώνεται από δύο ρητά – ποιημάτα μαυριτανικής δυναστείας- με τα ακόλουθα συνθήματα:
Μεγαλειώδες βάθρο δικαιωμάτων
πόσο θαυμάσιο τρόπο έχεις
Υποδέχεσαι την καθαρή νίκη και την καλή εργασία ή ενέργεια
Μνημείο του Ιμάμ Mωάμεθ, μνημείο είναι η σκιά του Θεού πάνω από τα κρινόμενα

Παρατηρήσεις
Παρά το γεγονός ότι ένα ποίημα του μόνο τρεις στίχους, περιλαμβάνει μερικά από τα θεμελιώδη ιδανικά της τάξης των ευγενών, τα οποία ευγενικό συναντάμε και σε άλλα ποιήματα του παλατιού.
Μνεία του Σουλτάνου,Μωάμεθ V ως ιδιοκτήτης του θαυμάσιου αυτού  έργου και εκπροσώπου του Αλλάχ στην όμορφη αυτή γη.
Είναι αποδεκτή η πνευματική και πολιτική παραδοχή του Ιμάμ.
Ο τελευταίος στίχος μπορεί να είναι ένας υπαινιγμός για το hadiz, με την έννοια ότι ο σουλτάνος απαλλάσσει από τα δεινά τους υπηκόους του, όπως και η σκιά προστατεύεται από τον  ήλιου και επ’αυτούς τους όρους ασκείται η κυριαρχίας της θεϊκής προέλευσης.
Υπό την ηγεσία του Fernández, πιθανότατα το ποίημα να απαντά επί του παρόντος σε τόνους του άσπρου με μαύρα περιγράμματα.

Oratorio Mexuar

Πρόκειται για τον χώρο της προσευχής και του συλλογισμού. Το τμήμα αυτό προορίζονταν για τα κυριαρχικά δικαιώματα και το περιβάλλον του σουλτάνου, όπως και το προσευχητήριο Partal και η αίθουσα  Comares, έργα κατά την βασιλεία του Yūsuf Ι.
Από κοινού με το προσευχητήριο Partal, μοιράζονται το προνόμιο της μαγευτικής θέας της πόλης, κάτι το οποίο είναι ασυνήθιστο για την παράδοση ενός ισλαμικού ιερού (masŷid), που συνήθιζαν να χτίζονται σε απομωνομένους χώρους χωρίς εξωτερική θέα.
Εξετάζοντας τα δύο προσευχητήρια, μπορούμε να πούμε ότι συνδυάζουν το ηδονιστικό στοιχείο με εκείνο της επαγρύπνησης, καθώς το βλέμμα των ευσεβών αυλικών, κοιτούσε πάντοτε προς τη Μέκκα.

Sala Mexuar

Θεωρείται το αρχαιότερο τμήμα της Αλάμπρα, το οποίο έχει τροποποιηθεί και εν μέρει κατεδαφιστεί. Χτίστηκε πιθανότατα από τον Ισμαήλ I (1314-1325) και υπέστη αξιόλογες αλλαγές κατά την χριστιανική εποχή.
Η αίθουσα Mexuar, αποτελούσε το μνημείο εκείνο, προορισμένο να αποτελέσει το δικαστήριο της εποχής και να φιλοξενήσει τα κυβερνητικά στελέχη της εποχής, τα μέλη της διοίκησης και της δικαιοσύνης. Ο σουλτάνος, επιθεωρούσε τις υποθέσεις που εκδικάζονταν, με αντικειμενικότητα, καθισμένος, χωρίς να βλέπει σε ένα κλειστό δωμάτιο με μεγάλλα παράθυρα. Στο βάθος της αίθουσας, αντικρίζουμε ένα ένα παρεκκλήσι με τέσσερις εξώστες που προσφέρουν εξαιρετική θέα προς το Aλμπαϊθίν, θέα που εξακολουθούσε να προσφέρει προγενέστερα, όταν αποτελούσε τέμενος των μαυριτανών ηγεμόνων.
Στην πραγματικότητα, πριν από την είσοδό, μπροστά από το παλάτι του Carlos V, μπορούμε να δούμε ανάμεσα στους κήπους να εκτείνονται δύο οικοδομήματα: El patio de la Madraza, όπου φιλοξενούσε ένα κτίριο παρόμοιο με το ισλαμικό πανεπιστήμιο της Γρανάδα και το Patio de Machuca, κατοικία του αρχιτέκτονα του Αναγέννησιακού παλατιού, οριοθετημένο προς τον βορρά από έναν προθάλαμο με παράθυρα,  πίσω από το οποίο δεσπόζουν τα τείχη του πύργου του Μωάμεθ. Η τρέχουσα είσοδος στο βάθος του διαδρόμου και που κρατά τον έλεγχο των προσβάσεων, ίσως να δημιουργήθηκε κατά τους χριστιανικούς χρόνους και έχουν τοποθετηθεί γήψινα ανώφλια και δοκάρια από μαρκίζες. Όλο αυτό είναι το μπροστινό μέρος πριν από την είσοδο στην ευρεία Sala del Mexuar,  η οποία φαίνεται στο βάθος, από μια μικρή πύλη.
Το μοτίβο με τις τέσσερις κεντρικές κολόνες μαυριτανικού τύπου, επαναλαμβάνεται σε όλη την έκταση του παλατιού και ολοκληρώνεται από μαρμάρινους κορμούς, σε κυλινδρικά  κιονόκρανα –εποχής Αλμοχάδων- και έπειτα στηρίζεται από μια τετράγωνη βάση με διαφορετική διακόσμηση βασισμένη στην πολυχρωμία, τον στυλοβάτη.
Πάνω από τον θριγκό υψώνεται ένα ανώτερο τμήμα με παράθυρα, εγκατεστημένο εκεί από τον δέκατο έκτο αιώνα από έναν θόλο “δεμένο”με σχέδια μαυριτανικήε επιρροής.
Λίγο πιο πέρα από την αίθουσα Mexuar, υπήρχε ενας αίθριος χώρος με μυρτιές, όπου εκεί πραγματεύονταν τις περισσότερες  ιδιωτικές, διοικητικές και επιχειρηματικές υποθέσεις. Σε αυτό το μέρος ο Κολόμβος παρουσίασε το σχέδιο του να διασχίσει τον ατλαντικό, στους αραγονέζους βασιλείς και της καστίλης.

Cuarto Dorado

Η αυλή Cuarto Dorado, αποτέλεσε τον συνδετικό κρίκο του παλατιού Mexuar με το παλάτι Comares, η οποία άλλαξε με σκοπό να προσαρμοστεί στα παρακείμενα δωμάτια της κατοικίας του Καρόλου Έ. Σε αυτή την αυλή επικεντρωνόμαστε στα γύψινα αραβουργήματα και στα κιονόκρανα, τα τόξα διαφόρων μορφών με διακόσμηση χρυσοποίκιλτη-πολύχρωμη και λεπτοδουλεμένη. Σημαντικό είναι το συντριβάνι, αντίγραφο του πρωτοτύπου, που μεταφέρθηκε από τον κήπο του Lindaraja τον ΧVI αιώνα. Η αρχική  διακόσμηση του βόρειου τμήματος της αυλής, χρονολογείται επί Μωάμεθ V, αλλά μετά από τη χριστιανική κατάκτηση αντικαταστάθηκε από αλληλένδετα σχέδια δίνοντας ένα μοτίβο κοσμημένο με γεωμετρικά σχήματα και η επικάλυψη που δημιουργεί μοιάζει με έναν κεντημένο κόμπο.

Palacio de Comares

Στο νότιο τμήμα της αυλής Cuarto Dorado, βρίσκεται η υπέροχη πρόσοψη του παλατιού Comares, της επίσημης κατοικίας του σουλτάνου.  Το παλάτι, άρχιζε να κατασκευάζεται υπό την βασιλεία του Yusuf I και συνεχίστηκε από τον γιο του Μωάμεθ V, ο οποίος αποκορύφωσε καλλιετχνικά τον χώρο.
Την αίθουσα Comares και την απεικόνιση, ευκρινώς και ως προμετωπίδα στο ύψος των ματιών, έναν πανηγυρικό λόγο του Ibn-Zamrak αφιερωμένο στην νίκη του Μωάμεθ Β.
Σε 7-8 στίχους αφιερωμένο στον Υūsuf III, που έφτασε αποκατεστημένο από τον Dīwān Ibn Zamrak:

Ευλογημένος είναι αυτός ότι η προστασία των δούλων Του έχει ανατεθεί σε εσάς,
επιδιωκόμενος να ψέλλει ευχαριστίες για τα ελέη και το Ισλάμ.
Σε πόσες άπιστες πόλεις φθάνεις το πρωί και το βράδυ γίνεσαι ο κύριος της ζωής τους!
Δεμένους στον ζυγό τους επιβάλλεις
και με την κυριαρχία σου χτίζεις παλάτια.
Με το ξίφος σου, την πόλη των Αλγηθιρίδων κατέκτησες
Μόνο ζωή και υγεία γυρεύει για σένα
Πριν από εκείνη, πήρε είκοσι δυνάμεις
Και τον στρατό σου βουτηγμένο στα λάφυρα μετέφερε

Αν το Ισλάμ επέλεγε ότι ήθελες να σου δώσει
Εσύ θα επέλεγες ζωή και υγεία να σου δώσει
Φώτα λαμπερά, φωτίζουν την ευγένειά σου
Κάνοντας την γενναιοδωρία να λάμπει με χαμόγελα και ευτυχία

και την επιρροή της σε όλη την πιο ευγενή πολυετή εργασία
Και λαμπερές είναι οι πέρλες σου, οι δεμένες
Ω!στον ορίζοντα προβάλλει το σημάδι της ευσέβειας
Αποσαφηνίζοντας όσα αδικία συσκοτίζει
Μέχρι και το φύλλο που σηκώνεται από τον αέρα προστατεύεις
Και ακόμα και τα αστέρια στο ζενίθ τους φοβίζεις
Αν το φως των αστεριών τρεμοσβήνει είναι από τον φόβο
Εάν το φύλλο της ιτιάς σκύβει
Eίναι για να σε ευχαριστήσει.
Συνοδευόμενο από το σύνθημα: Μόνο ο Αλλάχ νι

Δόξα ανήκει στον Abū ̒ Abd Allāh

Το συναντάμε καλυμμένο από μαρμαροκονία, αρχικά πολύχρωμη, αλλά επί του παρόντος οχι. Από τις δύο πύλες, που περιβάλλονται με αζουλέζου, η δεξιά πύλη οδηγεί στα δωμάτια του προσωπικού, επικοινωνόντας με το τμήμα Μexuar – και η αριστερή πύλη οδηγεί μέσω μιας τριπλής γωνίας που σχηματίζεται από τα μονοπάτια, (triple recodo) μέχρι την αυλή Arrayanes. Σύμφωνα με την παράδοση, στην ευρεία σκάλα, καλλιτεχνικό πόνημα και μεταξύ των δύο ανοιγμάτων, ο σουλτάνος διένεμαι δικαιοσύνη. Στο πάνω μέρος του χώρου, εκτείνονται δύο διπλά παράθυρα και ένα κεντρικό μικρότερο. Από πάνω σε μια ζωφόρο με σταλακτίτες, η ξύλινη δοκός πάνω στην μαρκίζα, φέρει το επαινετικό ποίημα του Ιbn Zamark, βεζύρη του Μωάμεθ V.
Στον τετράγωνο όροφο από μαρμάρινο δάπεδο, που θυμίζει την εποχή που ο σουλτάνος διοργάνωνε εκεί τις δεξιώσεις του και μέχρι σήμερα, βλέπουμε στο κέντρο κομμάτια της κεραμικής των Μορίσκων που χρονολογούνται από τον XVI αιώνα. Μέσα στα τείχη της, πάχους 2,5 μέτρων, υπάρχουν νέα μικρά ξωκκλήσια με μπαλκόνια.  Από αυτά τα μικρά δωμάτια, αποτελούν τον ιδιωτικό χώρο του στέμματος του ιστορικού  θρόνου  του σουλτάνου.
Στα πλακάκια, βλέπουμε πάλι την παρουσία των αζουλέζου να αναπτύσσεται  σε πολύχρωμη διακόσμηση από γυψομάρμαρο που καλύπτουν  τα τείχη και τα δάπεδα, τα οποία φέρουν ποιήματα και θρησκευτικές επιγραφές, αποφάσεις, δηλώσεις και γεωμετρικούς όρους, αλλά το κυριώτερο σημείο είναι ο ζωγραφισμένος θόλος από σκαλιστό ξύλο κέδρου. Πάνω από οκτώ χιλιάδες  κομμάτια, που έχουν συναρμολογηθεί με εκπληκτική τελειότητα, σχηματίστηκε ο αρχιτεκτονικός διάκοσμος, αποτέλεσμα αριθμητικών πράξεων και γεωμετρικών συλλογισμώ, που αντιπροσωπεύουν τους επτά έναστρους ουράνιους κύκλους.
Στο μεγάλο ορθογώνιο, οι εκτεταμένες εγκαταστάσεις παρουσιάζουν το όνομά συστάδες από μυρτιές και κουμαριές  που ευθυγραμμίζουν την κεντρική πισίνα. Το νερό, που ρέει ομαλά από τις αντλίες που εκτοξεύουν το νερό και το τοπίο αντικατοπτρίζεται στο νερό και φαίνεται σαν έναν καθρέφτη που αντανακλά τον ουρανό και ένταση του παλάτι.
Παράλληλα προς την πισίνα εκτείνονται τα δωμάτια των νόμιμων συζύγων του σουλτάνου. Εκεί συναντάμε δωμάτια που έχουν υποστεί αλλαγές μεταγενέστερα με εσοχές, με υπνοδωμάτια στα πλαϊνά και ένα διαμέρισμα σε όροφο που φωτείζεται από τα διπλά παράθυρα.
Στις μικρότερες πλευρές  ανοίγονται δύο ξεχωριστές βεράντες με επτά αψίδες, μαρμάρου sebka, να στηρίζεται σε κίονες που σημασία δίνουμε στον κοχλία που έχει κάθετα πρίσματα που μοιάζουν με σταλακτίτες ενώ οι άλλοι κοχλίες είναι τετραγωνισμένοι. Ο σχεδιασμός των σταλακτιτών, θεωρείται συμβολική αναπαράσταση του σπηλαίου, όπου  ο Μωάμεθ έλαβε το Κοράνι., ενώ mocárabe  χρησιμοποιήθηκε σε διαζώματα, θησαυροφυλάκια, παράθυρα, καμάρες και κολώνες. Η αυθεντική δομή, ήθελε τις βάσεις να στηρίζονται πάνω σε 4 κολώνες και να προσδίδουν τέτοιο φωτισμό, ανώτερο ενός φαναριού.
Όμοφρα γύψινα σχέδια στολίζουν τους τοίχους τους, που καλύπτονται  με μαυριτανικά πλακάκια στο κάτω μέρος της κάθε στήλης,  και οι επιγραφές που φέρουν αναφέρονται στην κατάκτηση  της Algeciras από τον  Μωάμεθ V το 1368.
 Κατά μήκος του δωματίου, στα τείχη ανοίγονται μικρά γλυπτά μοκάραβε της δυναστείας Ναζαρί.
Πάνω από τον νότιο προθάλαμο, υψώνονται δύο δωμάτια. Το πρώτο, περιλαμβάνει επτά παράθυρα με κλειστά παραθυρόφυλλα, το οποίο μάλλον
αποτελούσε μέρος του χαρεμιού,  ενώ το δεύτερο, είναι μια συλλογή από έξι αψίδες με μοντέρνα πλέγματα.
Σε αυτό το τμήμα του ανακτόρου,  απασχολούνταν οι μηχανικοί για την  κατασκευή του ανακτόρου του Καρόλου Ε, και στην πραγματικότητα, τα δύο αυτά δωμάτια επικοινωνούσαν μέσω μιας σκάλας της νοτιοδυτικής κατασκευής.
Μετά από τη βόρεια στοά υπάρχουν δύο μικροί πύργοι. Εκείνος που βρίσκεται προς τα δεξιά είναι αληθινός.  Από πίσω, παρουσιάζεται επιβλητικά, ο πύργος του Comares.  Περνώντας  αυτή την πύλη,  κάτω από τις τρεις αψίδες  με το πλέγμα του γύψου, τοποθετήθηκε μια ψεύτικη αψίδα μοχάραβε, της οποίας οι παραστάδες έχουν δύο κόγχες στολισμένες με στίχους και σκόπευε να στολίσει ένα αγγείο της εποχής.
Το μέρος αυτό, σχεδόν  καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1890 και η ανοικοδόμησή του ολοκληρώθηκε το 1965. Τόσο το δωμάτιο και όσο και αψίδες καλύπτονται με τους διακοσμητικά σχέδια, διαφορετικών αζουλέζου. Από την αψίδα, περνάμε τώρα σε έναν στενό  χώρο διέλευσης που επικοινωνεί από τα αριστερά (με μια σκάλα ανόδου) με τις άνω αίθουσες του πύργου και δεξιά, με ένα μικρό παρεκκλήσι.
Τόσο το ένα όσο και το άλλο, εξυπηρετούσαν τον βασιλιά, ο οποίος επισκέπτονταν συχνά και τα δύο αυτά μέρη.
H ετυμολογία της λέξης Comares, υποδεικνύοντας κάθε γωνιά του αραβικού παλατιού δεν έχει επαρκώς διευκρινιστεί μέχρι σήμερα.
Οι τεχνίτες που έχτιζαν την στέγη του παλατιού, χρησιμοποιούσαν αυτή την λέξη, όπως και σε ένα δισκίο στην κορυφή του είναι γραμμένη η λέξη ΄΄Kmrs΄΄  δηλαδή komares ή Kumaris.
Ο Alonso del Castillo (1564), ο οποίος απασχολούνταν με την ορθογραφία Qumāriš…. και από τον δέκατο έκτο αιώνα,  φαίνεται να ήταν συνηθισμένο για την Αλάμπρα, στην ισπανική γλώσσα, η χρήση των λέξεων “Comarex” ή “Comares”.
Ο Marmol Carvajal (αι. ΧVI), πιστεύει ότι το δωμάτιο “Comares” είχε μια δαπανηρή και συνάμα πολύτιμη σημασία για την σχέση ανάμεσα στους Πέρσες και του νότιους πληθυσμούς 
Ο Dozy, συνέδεσαι το όνομα με τον όρο “Qamariyya”, το χρωματισμένο γυαλί, που μπορεί να υπάρχουν στο σαλόνι.
Ο Hurtado de Mendoza, πίστευε ότι οι γείτονες –πιθανότατα από την σημερινή Μάλαγα, μετά την εγκατάστασή τους στην Γρανάδα τον XVI αι.- έχτισαν τον πύργο Comares και του έδωσαν το σημερινό όνομά του.
Ο Μ. Tellez, υποστήριξε τρεις ακόμη θεωρίες για την προέλευση της ονομασίας:
από το ελληνικό Κοmarón (κουμαριά) ή Κómaros η οποία έπειτα έφθασε στους Ισπανολατίνους ως ”ComeSres”, με την σημασία του “ψηλός”
Ο Darío Cabanelas, αναλύει όλες τις πιθανές εκδοχές και καταλήγει επιφυλακτικά ότι η ρίζα της λέξης Qum ̒ arš, σημάινει “η έδρα του θρόνου”, σωστή σύλληψη, μιας και η αίθουσα ΄΄Comares΄΄ και ο συμβολισμός της ψηλής οροφής του. Τέλος, διατυπώθηκε και η θεωρία ότι πρόκειται για τοπωνύμιο του λαού και η αραβική γραφή που έχει επιβιώσει, έχει ταξιδέψει μέχρι την Ιβηρική Χερσόνησο επιπλέον, τόσο το δισκίο και στο έργο του Alonso del Castillo μεταγραφή του ονόματος θέση δεν είναι αραβικά. Τέλος, τόσο το δισκίο όσο και η έρευνα του στο Alonso del Castillo, επιβεβαίωσε ότι πρόκειται για ένα μη αραβικό τοπωνύμιο.  Το όνομά του φαίνεται να προέρχεται από τους άκμονες που στολίζουν τα παράθυρα και τα μπαλκόνια του παλατιού  ή όπως είνια γνωστά στον ανατολικό κόσμο  “qamariyya” στολίζουν τα μπαλκόνια των ασυναγώνιστες δωμάτιο του ασυναγώνιστου δωματίου του εσωτερικού του παλατιού, που ονομάζεται “Αίθουσα των Πρέσβεων ή του Θρόνου” ( Salón de Embajadores o del Trono).

Πρόσοψη Comares

O πύργος Comares έχει 45 μέτρα ύψος και ως εκ τούτου, αποτελούσε το κέντρο ελέγχου της Αλάμπρα.
Aυτή η σημαντική πρόσοψη, αποκατεστημένη μεταξύ τέλη του δέκατου ένατου και αρχές του εικοστού αιώνα, αξίζει  τόσο για το πανέμορφο γεωμετρικό σχέδιο όσο και τα διακοσμητικά στοιχεία που φέρει, τα καλλιγραφικά της ισλαμικής ανθολογίας που φέρουν επιγραφικά μηνύματα προς τιμή του Μωάμεθ Β. Σε μια κρίσιμη στιγμή της βασιλείας του Μωάμεθ V, ο οποίος, μετά την ανάκτηση του θρόνου το 1362, ξεκίνησε την επιτυχή στρατιωτικές εκστρατείες μεταξύ 1367 και 1369 στις πόλεις (Jaén, Úbeda, Baeza, Algarinejo, Priego, Osuma, Iznájar…)
με αποκορύφωμα την κατάληψη του Αλγεθίρας στις 30 Ιουλίου 1369.
Με αυτό και άλλα κτίρια, ο Muhammad V φαίνεται να θέλει να τιμήσει την  τελευταία μεγάλη νίκη των μουσουλμάνων στην Ιβηρική Χερσόνησο.
Πρόκειται για μια εποχή που το αστέρι του Muhammad V λάμπει, παρά το γεγονός ότι έχασε τον κύριο σύμμαχο της Καστίλλης, τον Πέτρου Α ‘, ο οποίος τον βοήθησε να ανακτήσει το θρόνο, αλλά δολοφονήθηκε στις 22 Μαρτίου του 1369.
Η γενική διακόσμηση της πρόσοψης αποκαλύπτεται ως μια πολύμορφη έκθεση συνθημάτων της μαυριτανικής εποχής.
Στα ξύλινα διάζωματα, αξιοσημέιωτη είναι η αναφορά του ποιήματος:

“Η θέση μου βρίσκεται στο στέμμα, το μέτωπό μου η πόρτα
O Al Ganī bi-Llāh, μου έχει δοθεί και περιμένω την παρουσία του
Ο Θεός έκανε τη δουλειά του τόσο καλά, για να ζηλέψει η Ανατολή την Δύση
Και η έκκληση για τη νίκη να ξετυλίγεται όπως  το δειλινό στον ορίζοντα.
Πόσο επιθυμητός είναι ο χαρακτήρας και η μορφή σου.
Από τον Ibn Zamrak για τον Μωάμεθ V”.

O στίχος του Θρόνου
Ο στίχος στην πρόσοψη του θρόνου, διάχυτη μεταφέρεται να κοσμεί την Puerta de Vino, προερχόμενοι από το Κοράνι, είναι μια από τις πιο έντονες επεφημίες της κυριαρχίας του Ισλάμ.

“Ο Θεός να με προστατεύει από τον λιθοβολημένο Σατανά.
Στο όνομα του Θεού, του συμπονετικού, του Ελεήμων.
Ο Θεός να ευλογεί και να σώζει τον Κύριό μας και προφήτη Μωάμεθ.
Δεν υπάρχει άλλος θεός από αυτόν τον Αιώνιο.
Ούτε λήθαργο ούτε ύπνο Αυτόν τον πιάνουν.
Δικά Του είναι όλα όσα ανήκουν στον ουρανό και τη γη.
Ποιος μπορεί να παρέμβει με Αυτόν, χωρίς την άδειά του;
Ξέρει το παρελθόν του και το μέλλον, ενώ δεν αποδίδεται στην επιστήμη αλλά  του, εκτός από ό, τι Εκείνος βούλεται.
Ο θρόνος του εκτείνεται στον ουρανό και στη γη. Είναι ο Υψηλότατος, ο Μέγας.”

Arrayanes

Ο Μωάμεθ V, ανέλαβε την ανέγερση του πύργου, γύρω στο 1370 και κατάφερε να το ολοκληρώσει μαζί με άλλα κτίρια της γύρω περιοχής, όπως το δωμάτιο Barca, το βασίλειο Alcázar ( Qaṣr al-Sulṭān o Dār al- Mulk –Casa Real-), που ο πατέρας του Yūsuf Ι, το άφησε ημιτελή λόγω της δολοφονίας του το 1354.
H κεντρική πισίνα με διαστάσεις 34 επί 71 μέτρα, πλαισιώνεται από δύο μακριού μήκους παρτιέρα από μυρτιές, ενθαρρύνοντας, ανανεώνοντας και προσδίδοντας συμβολική οπτική στο παλάτι.
Επίσης, εντείνει την αίσθηση της αρχιτεκτονικής βαρύτητας, ιδίως στις στοές, όπου η τεκτονικές μάζες αντιστρέφενται.
Η ξεχωριστή εικόνα του νερού, οι ασβεστωμένες κολώνες, τα ξυλόγλυπτα και οι κάμαρες της Σέβκα και το ψηλό παλάτι Comares, ξεπροβάλλει επιβλητικά.
Η κεντρική αυλή του ανακτόρου Comares είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές της Αλάμπρα αλλά έχει υποστεί ανακαινίσεις που έχουν επηρεάσει άμεσα τόσο τη διάταξη ορισμένων από τους χώρους της όσο και και την πρωτότυπη διακόσμηση και την  επιγραφική της.
Σε αυτό το τμήμα του παλατιού εντοπίστηκαν ποίηματα μερικά ευανάγνωστα και άλλα λιγότερο συντηρημένα.
Όπως και στο κοντινό παλάτι των λεόντων, οι συνθέτες συναρμολόγησαν το ποιητικό πρόγραμμα, από το οποίο ξεχωρίζει ο διαμήκης άξονας της αυλής και της αίθουσας του θρόνου, έτσι, από κοινού με το ποίημα της αίθουσας του θρόνου και στις δύο βεράντες, επαναλαμβάνονται συμμετρικά στις δύο πλευρές του άξονα, όπως και στις εστίες των τόξων.
Οι εστίες του αίθριο alberga, χαρακτηρίζονται από ένα λατρευτικού χαρακτήρα ποίημα, το οποίο πάλι συμμετρικά επαναλαμβάνεται.

Στην νότια στοά του αιθρίου Arrayanes, στους πλίνθους αζουλέζου του δέκατο ένατο αιώνα, υπάρχει ένα πλήρες αντίγραφο της βόρειας στοάς του ποιήματος, αλλά γνωρίζουμε ότι πλέον αντικαταστάθηκε από ένα άλλο του Ibn Zamrak γραμμένο σε δέκα στίχους, μαζί με δύο παρακείμενα στις εστίες
Σύμφωνα με τον Γιουσούφ ΙΙΙ, οι έξι πρώτοι στίχοι ολοκληρώνουν το νόημά τους από κοινού με τους επόμενους τέσσερις της επόμενης στροφής:

“Ω, δωμάτιο που φανερώνει τον ηρωικό βασιλιά
και το πάντα γεμάτο με λάμψη  φωτοστέφανο
όπου η λαμπερή σφαίρα του χαλιφάτου φωτίζει
Η κατοικία σου, έτσι, γεμάτη να είναι πάντα
που επέκτεινε τον πλούτο της στον νότο
Ο ουρανός επιθυμεί οι αστερισμοί να είναι για σένα –το χαλιφάτο-
η οικία, το σπίτι σου.
Την ημέρα μου με το φεγγάρι και τα άστρα της σου δίνει
το διάδημα και το στεφάνι σου χαρίζει
oo βασιλιά των οποίων τις μέρες των προγόνων μας
ημέρες πριν από εμάς
που δίνει λάμψη στο φώς των αστερισμών
Θεέ μου, πόσα ίχνη της δόξας σου μας έχουν φθάσει
που δεν είναι τίποτα, αλλά αστέρια που δεν ξέρουν το ηλιοβασίλεμα
Ο αέρας την νύχτας δεν κυκλοφορεί
παρά μόνο για να μεταφέρει την γλυκιά ανάμνηση σου
Εσύ κρατάς την νίκη
και πόσα έξοχα λόγια σου απαγγέλλονται πρωί και βράδυ
Σε πόσες άπιστες πόλεις ήχησαν οι καμπάνες σου
για χάρη του ‘’μέγιστου Αλλάχ (allāh)’’ και του Μοναδικού Αλλάχ (allāh).
Στην είσοδο της πύλης που ανοίγεται στο νότιο μέρος
Αυτό το σπίτι είναι ένας αιώνιος παράδεισς της μόνιμης ευτυχίας και της τύχης
όπου στην επιδίωξη της ευτυχίας πληροί όλα τα είδη
της υγρής σκιάς και των υγρών και δροσερών νερών.
Το χαλιφάτο του Ibn- Naṣr είναι περήφαν
για να νοιώθει ο ιμάμης ότι βρίσκεται στην ευθεία πορεία και τη δόξα της ζωής.
Το στέμμα μου ολοκληρώθηκε  με στολίδια
που το στόλισμά του, υποτιμά τον καλύτερο κολιέ
σε αυτοκρατορική αίγλη και ευτυχία,
απολαμβάνει πλήρως τα νικηφόρα λάβαρα.
Και ακολουθεί ένα ακόμα
αυτό είναι ο παράδεισος που ακτινοβολεί ευτυχία
που δεν αφήνει κάτοικο έρημο.
τα σημάδια από τα λουλούδια του κήπου μου φαίνεται
και το πρόσωπο μου μου μιμείται την λευκότητα του δειλινού.
Τα τόξα, ακουμπούν πάνω στα αγγεία
με το φρέσκο και κρυσταλικό νερό
έτσι, έτσι είναι τα κτίρια
σοβαρά σε όλες τις μορφές του σαρκασμού
Ο θεός Ibn Nasr, εξασφαλίζει την ευτυχία
γιατί είναι γενναιόδωρη βροχή και φως μεγαλοψυχίας.”

Baño Real

Aπό τα δώδεκα ζεύγη των λουτρών, του λόφου της Sabika, μόνο ένα μέρος της θεωρείται το πιο καλοδιατηρημένο. συνεχόμενο sunctuoso αυτό είναι το πιο ευρύχωρο παρά τις σημαντικές μεταρρυθμίσεις  που υπέστησαν, ειδικά στο δέκατο έκτο και δέκατο ένατο αιώνα. Κατασκευάστηκε, πιθανότατα από τον Ismā ‘ īl I (1314-1325) και ο γιος του Υūsuf I (1333-1354), το ανακαίνισε και προσέθεσε νέες πανηγυρικές αναφορές. Τα λουτρά –βασισμένα στην Ρωμαϊκή δομή- διέθεταν μια αίθουσα με ζεστό, (al-Bayt al-wastānī) καυτό(al-Bayt al-sajūn)και κρύο νερό(al-Bayt al-bārid).

Palacio de los Leones

H δυναστεία των Μαυριτανών, χρονολογικά και γεωγραφικά βρίσκονταν μεταξύ των Χριστιανών στο βόρειο ημισφαίριο και το Mαρινίδων στο νότιο. Η αλάμπρα κατά αυτόν τον τρόπο, θεωρείται το αποτέλεσμα της παροδικής φύσης των πραγμάτων.
Ακόμα και το έμβλημά τους: “Δεν υπάρχει άλλος κατακτητής, παρά μόνο ο Αλλάχ”, που καυστικά αναγράφεται , με επιμονή στα τείχη των ανκτόρων τους, εντάσσονται σε ένα
τεταμένο και ασταθές πολιτικό περιβάλλον.
Εδώ, φιλοξενούνταν τα δωμάτια του Ισπανο-Μουσουλμάνου βασιλιά της συζύγου και των παλλακιδών του σουλτάνου.
H αρχική είσοδος βρισκόταν στη νότια ζώνη, αλλά όταν οι βασιλείς Reyes Católicos, κατοίκησαν την Αλάμπρα, διέταξαν το άνοιγμα ενός διαδρόμου για να επικοινωνεί άμεσα το ανάκτορο Comares με εκείνο των Λεόντων μέσω του νοτιοανατολικού τμήματος της αυλής Αrayyanes.
Παράλληλα, διανεμήθηκε γύρω από την αυλή σε δύο τμήματα που φιλοξενούν δωμάτια και άλλα δύο για τις επίσημες εκδηλώσεις που διοργανώνονταν.
Εξακολουθεί να αποτελεί την τρέχουσα πρόσβαση, η οποία οδηγεί στην αίθουσα  Mocárabes, κεντρικό άξονα της εποχής που οδηγεί μέχρι την αυλή των Λεόντων, αποτελώντας τον πυρήνα του παλατιού που χτίστηκε από τον Μωάμεθ V, κατά την δεύτερη αρχηγεία του (1362-1391) και θεωρείται το απόγειο της μαυριτανικής τέχνης.
Μερικοί συγγραφείς, στο τμήμα αυτό έχουν δει ψίγματα επιρροής της χριστιανικής τέχνης.  Κάποιοι συγγραφείς, λαμβάνοντας υπόψη την στενή σχέση του Μωάμεθ V με τον Pedro de Castilla κατά τα χρόνια της κατασκευής του, θεώρησαν ότι οι κολόνες που περικυκλώνουν την αυλή, είναι ιδίου ρυθμού με  εκείνες των χριστιανικών εκκλησιών.
Μια ορθογώνια αυλή (28,50 – 15,70), που την διασχίζει η περίφημη κρήνη των λεόντων, είναι προσανατολισμένη κάθετα να κοιτάει προς εκείνη της αυλής Arrayanes, περιβαλλόμενο από μια στοά που στηρίζεται από 124 λεπτούς μαρμάρινους κίονες -της επαρχίας της Αλμερίας, Μακάελ- τοποθετημένους σε ξεχωριστή διάταξη  ή τοποθετημένους έτσι ανά δύο, τρεις, τέσσερις κάθε φορά.

Οι άξονες μεταξύ των κιονόκρανων και της βάσης, δακτυλιώνονται στην κορυφή, και φέρουν επιγραφές. Ο πλούτος είναι απαράμιλλος, με το ανώφλι, το οποίο είναι διακοσμημένο με γυψοκονίασμα, δομή που στηρίζει την ξύλινη μαρκίζα. Η διακόσμηση, χαρακτηρίζεται ως λεπτή, εξευγενισμένη και ταυτόχρονα λεπτοδουλεμένη. Τρία στοιχεία αναγνωρίζουμε: της φύσης, τις επιγραφές και της γεωμετρίας. Η επαναλαμβανόμενη χρήση της γλυπτικής και της πολύχρωμης πλακόστρωσης της εποχής των Αλμοχάδων, ελκύουν τα βλέμματα των επισκεπτών. Τα γύψινα σκαλίσματα –της εποχής των χαλίφιδων- έχουν φροντιστεί με ιδιαίτερη προσοχή και από κοινού με τα πολύχρωμα κεραμμικά σχέδια –της εποχής των Αλμοχάδων, 12ος αι.- τραβούν την προσοχή. Οι λεπτοί και και υψηλοί άξονές της, τα ξυλόγλυπτα sebka, τα κιονόκρανα, οι αψίδες και οι επιφάνειες που ακουμπούν, δημιουργούν μια εξαιρετικά εύθραυστη και αιθέρια αρχιτεκτονική.
H διάταξη του κήπου υπηρετεί το σχέδιο της διασταύρωσης με μια κρήνη στο κέντρο και τέσσερα ρυάκια να το διασχίζουν. Θεωρητικά η εικόνα είναι παρμένη από τους τέσσερις ποταμούς του Παραδείσου, ωστόσο

Η πηγή των λιονταριών, η οποία δίνει το όνομά του στην αυλή και το παλάτι είναι ένα αριστούργημα μουσουλμανικής γλυπτικής, προερχόμενο από λευκό και πολύχρωμο μάρμαρο.
Από δώδεκα πίδακες νερού αιλουροειδούς σχήματος, ρέει το νερό από την κεντρική πηγή. Το νερό συνδέει τις μεγάλες περιοχές του παλατιού σε αέναη κίνηση.  Ο Irvin Washington, πιστεύει οτι η αυλή των λεόντων είναι το δείγμα εβραϊκών επρροών που περασαν στην μουσουλμανική θρησκεία και πέρα από τις μαθηματικές αναλογίες, εκτιμά, μια αρμονική σχέση ως αποτέλεσμα της πνευματική εικόνας που αντικατόπτριζε την ανθρώπινη ψυχή.
Ο προθάλαμος, της οποίας η ανύψωση υπηρετεί την αναλογία της χρυσή τομής φαίνεται να πολλαπλασιάζει την αρμονία του, ακτινοβολώντας, σαν να πρόκειται για ένα δωμάτιο με καθρέφτες.
Οι επιγραφές που συναντώνται εδώ, βρίσκονται πάνω στην πρόσοψη Μοκάραβε σε τμήματά της που μοιάζουν με σταλακτίτες, οι οποίοι έχουν αλληγορικό χαρακτήρα καθώς συμβολίζουν την πρώτη αποκάλυψη του Θεού, μέσω ενός αγγέλλου -του αντίστοιχου Γαβριήλ για τους χριστιανούς- όπως και το θαύμα της αράχνης, που λέγεται ότι έλαβε χώρα εκεί. Η πηγή των λιονταριών σκαλισμένα στην άκρη του είναι ένα ποίημα από 12 στίχους προς τιμήν του Μωάμεθ V.
Στον κήπο της Ευτυχίας, το νερό έχει μια ιδιαίτερη συμβολική αισθητική ρόλο και το οργανωμένο από την πηγή των Λεόντων.
Νερό συνδέει τις μεγάλες περιοχές του παλατιού σε μια  αέναη κίνηση
Αν και τα περισσότερα τμήματα του δαπέδου και της αυλής, αποτελούνταν από  λευκά μάρμαρα, κάποια οπωροφόρα δέντρα και καλλωπιστικά φυτά, έδιναν ζωή στην αυλή, όπως επιβεβαίωσε το 1501 Antonio Lalaing, ο οποίος υποστήριξε,επίσης, την ύπαρξη έξι πορτοκαλιών.
Στην στρογγυλή κοιλότητα της πηγής των λιονταριών, συναντάται μια επαινετική επιγραφή του Ιbn Zamrak  για τον σουλτάνο Μωάμεθ V και κατασκευαστή του έργου, χρησιμοποιώντας υπέροχες αλληγορίες. 

Έξι από τα ποιήματά του, αποτελούν κασίδα 146 στίχων.

Το ποίημα

“Ευλογημένος είναι αυτός που έδωσε στον Ιμάμ Muhammad
ιδέες για να ομορφύνει τα αρχοντικά του!

Δεν υπάρχουν σε αυτόν τον κήπο θαύματα
που ο Θεός δεν επέτρεψε μια τέτοια ομορφιά;

χαραγμένη από μαργαριτάρια, από διάφανο φως
με την ομορφιά τους, άσπρη και διαφανής.

έτσι όπως ρέει το νερό αδρανές
δεν ξέρουμε ποια από τις δύο πλευρές ρέει.

Δεν βλέπετε το νερό που χύνεται από την πηγή
και όποτε θέλει το σταματάει

όπως ένας λάτρης του οποίου τα δάκρυα θα ξεχειλίσουν
και από φόβο ο φοβισμένος τα συγκρατεί;

και μάλιστα ο ίδιος δεν είναι παρά ένα νέφος
του οποίου τα κανάλια της ροής διαπερνούν τα λιοντάρια

ίδιο με το χέρι του Χαλίφη al alba
δώρα για τα λιοντάρια του πολέμου μάνα.

Ω, εσύ που βλέπεις τα λιοντάρια σκυμμένα
ο σεβασμός που σου έχουν τα απωθεί να επιτεθούν!

Ω, εσύ που κληρονόμησες την γραμμή του Ανσάρ
μια πανέμορφη θέα ισχυρής κληρονομιάς που υποτιμούν τα βουνά!
Η ειρήνη του Θεού να είναι μαζί σας, να ζει παντοτινά,
Επαναλάβετε τις γιορτές σας και ηγηθείτε των εχθρών σας.
Και τα ποιήματα τα βλέπουμε σήμερα υπό την σκιά αναπαραστάσεων της φύσης,
Έχουν μεταξύ τους διαφορετικό μέτρο και ομοιοκαταληξία:
Ο Ιμάμ Μωάμεθ V κληρονόμησε το μεγαλείο
όπως και ο πατέρας του, ο Κύριός μας Abū l – Ḥaŷŷāŷ.
Κοιτάξτε το αγγείο που στέκεται όρθιο στην πόρτα,
είναι στολισμένο με πλέγματα ιστών.

Εκεί, με το στέμμα αγέρωχο στον θρόνο, θα σου εμφανιστεί (το αγγείο)
Ο βασιλιάς της Περσίας με το στέμμα του να φορά.
Και ένα ακόμα:
Ο Ibn Naṣr χτίζοντας το παλάτι εκεί, έχει εκπληρώσει την επιταγή,
άνοιξε την πόρτα, λοιπόν, την πόρτα στην θαυμάσια νίκη.

συλλογίσου το μιχράμπ βάζο σας μου
και θα δεις τον ιμάμη να προσεύχεται.

Ο Θεός μου ευλογεί πάντα τον κύριό μου,
όπως με τα δώρα του αφιερώνεται στον κόσμο και την θρησκεία.

Στο εσωτερικό της αίθουσας των Abencerrajes:

Mε την ύψιστη μορφή μου, τον ιδανικό μου τρόπο
αρνείται την ομορφιά και μακάρι να βρεθεί ταίρι όμοιο.

Η βαρυσήμαντη σφραγίδα μου είναι πάνω μου, φυλακτό που ο Κύριός μου
προστατεύει τις ουράνιες χορωδίες.

Είναι ο ουρανός που δείχνει το φως μέσα από τα φωτεινά αστέρια
όταν στην επιφάνειά λάμπει το φως του ηλίου.
Υπομένουν (τον Σουλτάνο) τον ανακουφισμένο, τον ευτυχή,
παραγγελία για την διάδοση του Ισλάμ
Στον ηγέτη του Banū Naṣr, o κύριος του Μωάμεθ,
αξίζει  όλη τη δόξα, από τις πιο αξιοπρεπής υπάρξεις.
Ο κόσμος είναι περήφανος γι ‘αυτόν πριν από τους βασιλείς της εποχής του
από την υπέρτατη σοφία του και τη μεγαλύτερη διάνοια.
Ο Κύριος μας έχει δημιουργήσει λεπτά μαργαριτάρια από σπόρους σοφίας
Με τα οποία σαν ένα στολίδι, κοσμεί την ιστορία.”

Πάνω από τον πλίνθο, είναι τυπωμένο το μεγαλύτερο ποίημα διατηρείται στα τείχη της Αλάμπρα.
Διαθέτει 24 στίχους, κασίδες από 146 στίχους, που  απήγγειλε κατά την περιτομή του Εμίρη Abd Allāh, γιου του Μωάμεθ V, το οποίο μισό αντιγράφει εκείνο της κρήνης των Λεόντων, με το οποίο μοιράζεται το ίδιο μέτρο και ομοικαταληξία.
Ο Yusuf III, δανείζεται το ποίημα αυτούσιο και το αντιγράφει στον τοίχο, σχεδόν σαν να το εκφωνεί:

“Εγώ είμαι ο κήπος ( anā al-rawḍ) που με κοσμεί η με την ομορφιά, περιλαμβάνει την ομορφιά μου (ŷamālī) και το βαθμό της θα σας τον εξηγήσω.
Για τον κύριό μου ο Ιμάμ Mωάμεθ, που αγωνίστηκε με την πιο ευγενική του φύση, ως ευγενή αντιπάλους για  να έρθει ή για να περάσει o ya pasado
Για τον Θεό, το όμορφο κτίριό του, λόγω του πλούτου, ξεπερνάει τα υπόλοιπα που έχουν κατασκευαστεί.
Πόσο τέρπει στην θέασή του;
Πώς η καλοπροαίρετη ψυχή, εκεί, πραγματοποιεί τις επιθυμίες!
Πέντε Πλειάδες να το προστατεύουν έχει, και η νωχελική αύρα γίνεται αξεπέραστη.
Εκεί βρίσκεται ο υπέροχος θόλος, απαράμιλλος, του οποίου η ομορφιά κρύβεται και θα τη δεις να εκφράζεται.
Ο Ωρίων (Οrión) τον τεντώνει στο χέρι του για να την χαιρετήσει και το ολόγιομο φεγγάρι, πλησιάζει για να του μιλήσει.
Τα φωτεινότερα αστέρια θέλουν να μείνουν μαζί της, αφήνοντας τον ουρανό να περιστρέφεται,
και δύο αυλές να παρουσιαστούν για εξυπηρέτηση και ευχαρίστηση, καλύτερη και από εκέινη των σκλάβων του σουλτάνου.
Παράξενο δεν οι αστερισμοί να αφήσουν την υψηλή θλεση τους και να υπερβούν το ανώτατο όριο.
πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν τον κύριό μου, το οποίο συμφέρει να εξυπηρετούν το  μεγαλείο του.
Με τον τρούλο αυτό, τόσο λαμπρό (bahā), το παλάτι (qaṣr), φθάνει στο μεγαλείο του (bahw) και φθάνει να ανταγωνιστεί τον ουρανό.
Με τί στολίδια είναι κεντημένο το παλάτι, έτσι ώστε το ύφασμα της Υεμένης να λησμονείτε!
Πόσες αψίδες υψώνονται στην κορυφή της πάνω από κολώνες περιβαλλόμενες από φως!
Αψίδες από αστέρια, σου φαίνεται να περιστρέφονται και μέχρι τον πυλώνα της αυγής, όταν θα αμβλύνεται το σκούρο.
Κολώνες, σε όλα τα ασυνήθιστα σημεία, ανεξάρτητες πάνω από τις οποίες πετούν και τις κυκλώνουν οι παροιμίες.
Εκεί, το λαμπερό μάρμαρο σε κάθε σημείο τους μοναδικές, πάνω από κολώνες που κυκλώνονται από το φως.
Και όταν οι κολώνες λάμπουν με τις ακτίνες του φωτός, νομίζεις ότι είναι πέρλες, παρά το μέγεθός τους.
Ποτέ δεν είδαμε πιο ευχάριστο κήπο πράσινο, με ολοκάθαρους ορίζοντες, ή με ευρύτερο χώρο συγκεντρωμένα.
Σε αυτόν, αλλάζουν δύο νομίσματα για την δίκαιη αξία του , σύμφωνα με τον δικαστή της ομορφιάς ( qāḍī l-ŷamāl), επέτρεψε για τη αυγή να έρχεται , το χέρι της αύρας, με δράμι λουλούδια αρκετά σε αριθμό.
Για να επικυρώσουν την αρμονία του κήπουμ έπειτα το γεμίζουν ανάμεσα στα κλαδιά και το διακοσμούν με δηνάρια του ήλιου.
Ανάμεσα σε μένα [ο κήπος] και η νίκη παριστάνεται με την πιο ευγενική καταγωγή τους, η οποία σου αρκεί [του σουλτάνου].”

Sala de los mocárabes

Οριοθοτεί το δυτικό τμήμα του παλατιού και το συνδέει με την αυλή Arrayanes.
Οι διαστάσεις του είναι 19,60 x 4 μέτρα.
Το όνομα  της αίθουσας προέρχεται από  τον τρούλο που την κάλυπτε, αλλά  καταστράφηκε από έκρηξη το 1590  και εν μέρει έχει αντικατασταθεί από τον μύλο του Αγίου Πέτρου, 1591. Το 1614, ο τρούλος αντικαταστάθηκε το μισό μέρος του από μια μπαρόκ αρχιτεκτονική σύνθεση γύψου, που σχεδιάστηκε από τον ζωγράφο και αρχιτέκτονα Blas de Ledesma, και έτσι άνοιξε εκ νέου τον δέκατο ένατο αιώνα, το τμήμα του παλατιού που σκέπαζαν τα ερείπια.
Η αίθουσα των Μοκαράβων (sala de los mocárabes) ίσως να χρησιμεύε ως χώρος δεξιώσεων στο παλάτι, ως ένας κλειστός πυρήνας συγκεντρώσεων για τα λίγα και σημαντικά πρόσωπα. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της αυλής είναι προσβάσιμο από τις τρεις μεγάλες αψίδες από σταλακτίτες της δυναστείας Μοκάραβε.

Sala de Abencerrajes

Εκεί, βρίσκονταν το το δωμάτιο του σουλτάνου, πράγμα που πιστοποιεί η απώλεια εξωτερικών παραθύρων. Στον θόλο της αίθουσας, η τετράγωνη βάση δίνει την εικόνα ενός οκτάγωνου, που στη συνέχεια μετατρέπεται σε ένα αστέρι στις γωνίες του οποίου σχηματίζονται 16 παράθυρα και ο κυψελοειδής θόλος συνδέεται με έναν συνδυασμό αστεριών σε ένα ημισφαίριο. Το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα  δεν έχει καμία δομική λειτουργία, αλλά το οπτικό αποτέλεσμα μοιάζει σαν να έχουμε τοποθετήσει το μάτι μας σε ένα καλειδοσκόπιο. Ο ουρανός μοιάζει να αιωρείται  στο αμυδρό φως,  το οποίο φιλτράρεται μέσα από τα διακοσμητικά σκαλισμένα πλεκτά αρχιτεκτονικού τύπου και περατώνεται από αλλεπάλληλους σταλακτίτες σε μια έκρηξη σχημάτων και χρωμάτων. Οι πλίνθοι αζουλέζου (16ος αι.), προέρχονται από το εργαστήρι της Σεβίλης.
Κάθε δυνατή ποικιλία συνδυασμών, μπορούν να σχεδιαστούν από  την εφευρετικότητα που χρησιμοποιείται για την επικάλυψη των τοίχων με καμπυλλόγραμμη μορφή ουράνιου δακτύλιου θόλου.
Οι γραμμές τέμνονται τακτικά σε όλες τις κατευθύνσεις. Ακολουθούμε την πορεία μιας από των γραμμών για να το προσδιορίσουμε καλύτερα: μετά από πολλές ταλαντεύσεις και εναλλαγές πίσω στο σημείο εκκίνησης για να ενώσουμε το λεπτώς επεξεργασμένο σχέδιο ακολουθώντας τον δρόμο των αλληλένδετων πολυγωνικών στοιχείων που γεμίζουν όλη την επιφάνεια.  Ο κεντρικός κύβος σκεπάζεται από ένα βαθμιδωτό σύστημα θόλων και ημίθολων, που κορυφώνεται στον κεντρικό θόλο. Το συνολικό αποτέλεσμα χαρακτηρίζεται από οπτική αρμονία και οδηγεί το μάτι στην κορυφή του θόλου. Εδώ αποδεικνύεται ότι η επιστήμη της γεωμετρίας να υπηρετεί τις τέχνες.

Το νότιο τμήμα της αίθουσας Abencerrajes, παίρνει το όνομά της από έναν θρύλο του ΧVI αιώνα, σύμφωνα με τον οποίο, εκεί, σφαγιάστηκαν 36 ιππότες από τη γενιά Abencerrageς, σφαγή που υποκινήθηκε από τον Boabdil, προκειμένου να βάλει τέλος στην συνωμοσία που συσπειρώνονταν εναντίον του θρόνου του. Τα κεφάλια των σκοτωμένων συντρόφων Abencerrages, γέμισαν το συντριβάνι εκείνο κια το νερό ποτίστηκε με το άιμα τους. Πρόκειται για έναν μύθο χωρίς ιστορική υποστήριξη, έχοντας τις ρίζες του στην λαϊκή φαντασία. Το αρχιτεκτονικό κάλλος, έρχεται να μετριάσει ο μύθος που αιωρείται στην αίθουσα.
μυθιστόρημα του δέκατου έκτου αιώνα (Μυθιστόρημα Abencerrajes και Jarifa)
Χαρακτηριστικοί είναι οι στίχοι:

“Στο πύργους της Αλάμπρα
ακουγόταν μεγάλη κραυγή
και η πόλη της Γρανάδας
έκλαιγε πολύ
γιατί ο Βασιλιάς χωρίς λόγο
 μια ήμερα διέταξε την σφαγή
τριάντα έξι Abencerrajes
ευγενείς, μεγάλου κύρους
από τους οποίους οι Cegrís και Gomel
κατηγορήθηκαν για προδοσία”

                                                         

                             (Ανώνυμο, Μυθιστορία αφιερωμένη στη σφαγή των  Abencerrajes)

Και ακόμα στις αφηγήσεις του Ιρβινγκ:

“Από την  αντίθετη πλευρά του Patio  de los Leones βρίσκεται η αίθουσα Abencerrajes, που ονομάστηκε έτσι για τους ανδρείους ιππότες της με την  επιφανή καταγωγή τους, που ύπουλα σφαγιάστηκαν εδώ. Υπάρχουν εκείνοι που αμφιβάλλουν για την αλήθεια  αυτής της ιστορίας, αλλά ο ταπεινός  βοηθός μου Μάθιου μου υπέδειξε (…)  το λευκό μαρμάρινο σιντριβάνι στο κέντρο του δωματίου όπου αποκεφαλίστηκαν οι ιππότες. Εκείνος μας έδειξε, επίσης, ορισμένους γενικούς κοκκινωπές κηλίδες, ίχνη αίματος,  που σύμφωνα με την δημοφιλή πεποίθηση, ποτέ δεν εξαφανίστηκαν από τον τόπο αυτό. (…) Είπε ότι συχνά ακούγεται το βράδυ στην Αυλή των Λεόντων ένας αχνός ήχος που έμοιαζε με τη σύγχυση και το μουρμουρητό των σφαγιασθέντων, ως ένα απαλό κωδώνισμα ανά τα χρόνια, σαν ένα μακρινό ήχο χορδών. Αυτοί οι θόρυβοι ήταν πιθανότατα προκλήθηκε από τα ρεύματα φυσαλίδων και τους καταρράκτες που μουρμούριζαν την νύχτα, ώστε να γεμίσουν τους σωλήνες των καναλιών με νερό,  αλλά σύμφωνα με το μύθο (…), πρόκειται για τα πνεύματα του Abencerrages που σκοτώνονται κάθε βράδυ και περιφέρονται στη σκηνή του πόνου τους,  επικαλούμενοι την εκδίκηση από τον Ουρανού.
Πόσο δύσκολο να συμβιβάσει κανείς μια ιστορία αίματος και βίας με ένα φιλικό και ήρεμο περιβάλλον σαν αυτό γύρω μας!”

Sala De los Reyes

Aίθουσα των Καθολικών βασιλέων, χώρος προορισμένος για εκδηλώσειw τύπου “roistering” .
To συναντάμε να καταλαμβάνει την ανατολική πλευρά του αιθρίου. Πήρε αυτή την ονομασία χάριν της ζωγραφικής  που φιλοξενείται στην κεντρική θολωτή αίθουσα.
Πρόκειται για το μεγαλύτερο δωμάτιο που φιλοξενούσε το χαρέμι, χωρίζεται σε 3 ίσα τέταρτα και δύο μικρά δωμάτια και η γεωγραφική του τοποθεσία δεν επιτρέπει το φως να εισέλθει.
Στον θολωτό τρούλο του κέντρου, τα έργα ζωγραφικής απεικονίζουν τους 10 πρώτους βασιλείς της Γρανάδας από την ίδρυση του και έπειτα. Ένας από αυτούς απεικονίζεται με μια κόκκινη γενειάδα και μάλλον αφόρά στον Nazar Mohamed Ben Al-Hamar el Rojo o El Bermejo (Ναζάρ Μοχαμέδ Μπεν Αλ-Χαμάρ Ρόχο ή Μπερμέχο), ιδρυτής της δυναστείας των μαυριτανών. Στις πλαϊνές αψίδες, οι πίνακες που απεικονίζουν ιππότες και κυρίες, του δέκατου τέταρτου αιώνα. Υπήρξε ένα εμπόριο τέχνης στην εποχή του Πέτρου Α ‘της Καστίλλης, όταν ζήτησε βοήθεια από το βασιλιά της Γρανάδας για την αποκατάσταση του Αλκαζάρ της Σεβίλλης και πιθανότατα οι πίνακες δικαιολογούνται την θέση του εκεί. Η εσωτερική διαίρεση του χώρου επιτυγχάνεται με τα τόξα διαιρώντας το δωμάτιο με κάθετη μορφή. Αυτά τα τόξα σχηματίζουν έναν διάκοσμο από σταλακτίτες και καλύπτονται με σοβά, απεικονίζοντας σύμβολα της δυναστείας των μαυριτανών και των χριστιανών. Το δωμάτιο αυτό μαζί με τις διακοσμημένες αψίδες, θυμίζει μαυριτανικό παλάτι.

Sala de las dos Hermanas

Ο θολοτός τρούλος που υπάρχει στον “Κήπου της Ευτυχίας”, όπως την ονόμασε  ο Yūsuf  ΙΙΙ, το οποίο έχε καταγραφεί εδώ, αφιερωμένο στον Μωάμεθ V, από τον Ibn Zamrak:

“Αυτές οι αψίδες, παρόμοια με τα αστέρια
είναι δουλειά, όσων κάνουν ευγενείς πράξεις στους βασιλιάδες.
Σαν να είναι ένας βασιλιάς έξω από το αγγείο του
Με το πανηγυρικό εγκώμιο στο στέμμα του.
Κοίτα, λοιπόν, μια ομορφιά που τρομάζει τα πλήθη του δικαίου
Και αναζητάς να διαβάσεις περισσότερες.
Ω, κάστρο, προς τιμήν του Ιμάμ Mωάμεθ
Που το κοσμέι με την ομορφιά του,
Και ποιος σου έχει δώσει αυτόν τον όμορφο κήπο
Στον οποίο τα λουλούδια χαμογελούν, όταν η μέρα έρχεται να το ανθίσει
Στο στερέωμα του χαλιφάτου παραμένει φωτεινό,
φωτίζοντας το σκοτάδι με την φωτεινή δικαιοσύνη.
Το όνομα του δωματίου δύο αδελφές είναι σύγχρονο, σχετικά με τα υπόλοιπα τμήμα του παλατιού, στα καστιλιάνικα, και συνδέεται συχνά με τις δύο μεγάλες ορθογώνιες πλάκες μαρμάρου στο πάτωμα.”

Τα κύρια μέρη του παλατιού
Έχει ένα τετράγωνο δωμάτιο (8 μέτρα πλάτους), με μια πηγή νερού στο κέντρο της, ένα μεγάλο οκταγωνικό τρούλο μοκάραβε, δύο δωμάτια στα πλάγια, υψηλό όροφο με τρία παράθυρα με την αρχιτεκτονική διακόσμηση των πλεγκτών ξύλινων γεωμετρικών σχημάτω,  με θέα προς τις ανώτερες κλίμακες.

Peinador de la Reina

O πύργος υπέστη, μερική κατεδάφιση η οποία προκλήθηκε από την έκρηξη μιας αποθήκης με πυρίτη, κοντά στην εκκλησία του San Pedro στον ποταμό Darro, το 1590 και μεταξύ του XVII και XX αιώνα, πραγματοποιήθηκαν πολλές μεταρρυθμίσεις, αλλαγές και αποκατάστασεις. Την κρίσιμη απόφαση της ανοικοδόμησης και την αντίστοιχης μελέτης της, ανέλαβε ο Leopoldo Torres Balbas το 1930.
Ο πύργος αυτός λαμβάνει επίσης τα ονόματα των πύργων Αbū l-Ḥaŷŷāŷ, του Yūsuf I
(1309-1314), r.1333-1354), το οποίο εμφανίζεται σε αναφορές του κτιρίου, και μόλις πρόσφατα, στον Πύργος του Αbū l- Ŷuyūš, του σουλτάνου Naṣr (1309-1314),
 και του Fernandez-Puertas (1973), μπορεί να έχουν χαρακτεί τα ονόματα στην ζωφόρο της κεντρικής οροφής.
Στο δέκατο έκτο αιώνα ήταν ονομάζονταν Πύργος Estufa ή Estufa, λόγω της συσκευής που έχει εγκατασταθεί για τη θέρμανση και από τις αρχές του δέκατου έβδομου αιώνα, ο πύργος ονομάζεται  ‘’Peinador ή Τocador της Βασίλισσας, ο οποίος έγινε δημοφιλής για το όνομα του, και ότι φαίνεται να προκύπτουν από τη χρήση του γι ‘αυτόν το 1624, αυτοκράτειρα Isabel de Borbón, σύζυγος του Φιλίππου IV.
Ο πύργος, ουσιαστικά άλλαξε από τον  Charles V που τον ενέταξε στην περιοχή που κατοικούσε, την οποία άλλαξε και εκ νέου αναδιαμόρφωσε, καθώς αφαίρεσαι το επάνω μέρος του πύργου, κατασκευάζοντας μια στοά γύρω από τα ανοίγματα που δίνουν τις όψεις του εσωτερικού και εξωτερικού χώρου, στηριγμένο σε κολώνες και πάνω σε αυτό το νέο οικοδόμημα κατασκεύασε μια τετράκλινη στέγη που συνδέεται με τον εσωτερικό μέσα από ένα νέο διάδρομο που ανάμεσα στον εσωτερικό και εξωτερικό τοίχο.
Περίφημες είναι οι αναγεννησιακού τύπου τοιχογραφίες, τις οποίες ζωγράφισε ο Manuel Gómez Moreno (1873, 1892: 90-92),  από τους Ιταλούς ζωγράφους Julio de Aquiles  και τον Alexandre Mayner, από τους ενδεχόμενους μαθητές του Rafel,  μεταξύ 1539 και 1546, σε πομπηιανού στυλ, που αντιπροσωπεύουν την καμπάνα της  Τυνησίας εκστρατεία του 1535, που αναλήφθηκε από Carlos V ενάντι του Barbarossa. Εκτός από τις συνήθεις τουριστικές επισκέψεις, η προσβάση πραγματοποιείται, επίσης, από το στηθαίο του τείχους που διασχίζει το ισόγειο του πύργου Comares, από μια πόρτα στον κήπο Daraxa ή του πάνω όροφο, από την εν λόγω αίθουσα, που  περνά από τα δωμάτια για τα οποία κάνει λόγο ο Washington Irving.
Το τμήμα με την μαυριτανική σφραγίδα, είναι ανυψωμένο και καλοδουλεμένο, θεωρείται θερινό αίθριο διαστάσεων 8.10 x 5.75 μέτρα, χωρίς χώρους διαμονής και χτισμένο στον προμαχώνα του Πύργου Comares, εντός του οποίου υπάρχει ένα δωμάτιο, 7 x 5 μέτρα, με χαμηλά παράθυρα και πλέγματα, πλαισιωμένα από ξύλινα και πολύχρωμα σχέδια, τύπου βιτρώ.
Παρά τις πολλές ιστορικές παρεμβάσεις που έχει υποστεί, ο πύργος διατηρεί ένα πλούσιο επιγραφικό δείγμα ξύλου, γύψο και χρυσά πήλινα, τα οποία φέρουν επιγραφές είτε σε κούφικη είτε σε πλάγια γραφή σε ωοειδείς επιφάνειες με εικόνες της φύσης.
Αξιοσημείωτα είναι τα κεραμίδια σε τριγωνικό σχήμα που πλαισιώνονται από ενα ορθογώνιο σχήμα και ενωμένα δίνουν την ένα συναρμολογημένο ανθρωπόμορφο παζλ με ζώα και φυτά στα ψυχρά χρώματα (άσπρες εικόνες πάνω σε φόντο μπλε, καφέ τα ενδύματα και τα ζώα και κάποια αγγεία διαφαίνονται με χρυσό χρώμα).
Οι σκηνές εμφανίζονται μέσα σε οκτώ σημεία κυρτών πλευρών και αν και ορισμένα από τα θέματά του, όπως το ελάφι ανάμεσα στην σωρεία των φύλλων.
προφανέστατα απαντά στην ισλαμική παράδοση, οι εικόνες που αντιπροσωπεύουν ανθρώπους, όπως εκείνη ενός άνδρα να εμφανίζεται δίπλα σε μια γυναικεία, μια ασπίδα, όπως η ασπίδα και το στέμμα των μαυριτανών, έχουν συνδεθεί από κάποιους μελετητές με την γοτθική κουλτούρα.

Partal

Στο συγκρότημα αυτό, τα δύο ποιήματα είναι μια μοναδική διάταξη που δεμ συναντάται σε άλλα προγράμματα ποίηση της Αλάμπρα, αν και αναπαράγεται στην άλλη μια φορά σε όλο τον χώρο του παλατιού.

“Δόξα τον Θεό για τις χάρες
το ένα μετά το άλλο, που μου δίνει πρωί και βράδυ.
Πόσο παρακαλούμε να μας χαρίσεις την χάρη σου,
και από πόσο μακριά έρχεται!
Ελπίζω ότι όπως και στο παρελθόν το ίδιο μας βοήθησες,
γενναιόδωρος και στο μέλλον να είσαι.
Αν δεν είμαι ικανός να αξίζω αυτό που θέλω,
Ο Θεός να με βοηθήσει να με καταστήσει ικανό.”

Ποίημα 2.

“Χαίρε, ω σπίτι της χαράς και της ευτυχίας ταξίδεψε
για τη δόξα και την ελπίδα βοήθησε!
Ο δημιουργός σου, πραγματοποίησε την επιθυμία σου.
και σύντομα μαζί με τις επιθυμίες του οι καλές ειδήσεις συγκεντρώθηκαν.
Η δική του νύχτα είναι ευχάριστη, ολόκληρη φως
Και την ημέρα του, διαδέχεται η ευτυχία, η χαρούμενη.
Συνέχισε να προστατεύεις του βασιλείου και κάνε αυτό να θριαμβεύσει,
υπηρετώντας την δόξα,  το χρόνο και τα Κράτη.”

Το προσευχητήριο Partal

O Yusuf Ι, πιστώνεται με την κατασκευή του παρεκκλησίου του Partal (με διαστάσεις 4,16 x 3 μ.), που ονομάζεται επίσης Πύργο του μιχράμπ, η οποία είναι στην πραγματικότητα ένας ατελής οικοδομημένης ορθογώνιος πυργίσκος, ο οποίος έχεο τοποθετηθεί στον τοίχο που προέρχεται το παλαιότερο παλάτι Partal.

Είναι εντυπωσιακό το άνοιγμα, μέσα από δύο αψίδες, που πλαισιώνεται από ένα μεγαλύτερο, στα πλαϊνά τοιχώματα, έτσι ώστε η υπερώια περιοχή και το άγρυπνο βλέμμα του Κυρίου να κοιτάει το βλέμμα των ευσεβών την στιγμή της προσευχής.

Το κτίριο υπέστη μια κακής ποιότητας αναστήλωση, στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα και το 1930 προσπάθησαν να αποκαταστήσουν ένα μεγάλο μέρος της αρχικής του εμφάνισης, στηριζόμενοι σε μια “εκλεκτική προσέγγιση” που διακρίθηκε για τις προσθήκες της εποχής του δέκατου ένατου αιώνα.

Oνομάζεται έτσι,  η  περιοχή ανατολικά του ανακτόρου των λεόντων, το οποίο επισκέπτονται οι τουρίστες από την αυλή του lidraraja. Εκεί, βρίσκει κανείς  μια ποικιλίες  πατάτας και βεράντες διακοσμημένες με φυτά από τις αρχές του εικοστού αιώνα, που υψώνονται  κατά μήκος των τειχών στο ανώτερο τμήμα της Αλάμπρα.
Η  Partal, αν και έχει αποκατασταθεί,  είναι η παλαιότερη θερινή κατοικία της βασιλικής οικογένειας της Αλάμπρα, έργο του Mohamed III (1302-1309), που ολοκληρώθηκε επί Yusuf Ι.
Αρχικά, ανάμεσα στα τείχη και τους  κήπους, προβάλουν επιβλητικά  δύο παλάτια και άλλα κτίρια,  από τα οποία έχουν κάποια τμήματα διασωθεί.
 Το παλάτι Παρτάλ,  κτίστηκε στις αρχές του δέκατου τέταρτου αιώνα, και αποτελεί το πιο παλαιότερο κομμάτι του παλατιού των  Nazari,  αν και ήταν στα χέρια ιδιωτών έως το 1891. Χτισμένο κατά παρόμοιο σχέδιο  με το μεταγενέστερο παλάτι των  Comares, μόνο  ένα μικρό κομμάτι από το βόρειο μέρος  των τειχών έχει διασωθεί στις μέρες μας.
Είναι γνωστός ως πύργος De La Dama, και την απεικόνισή του αντανακλάται  στα νερά της  μεγάλης  ορθογώνιας  λίμνης.  Ο αρχιτεκτονικός  χώρος που ανοίγεται, καλύπτεται από ένα τόξο  οροφής το οποίο ανοίγεται  σε πέντε καμάρες που κοιτούν την  πισίνα και έξι μπαλκόνια στο βάθος των τειχών. Τέλος, συναντάται  η αρχιτεκτονική κατασκευή της αψίδας  που αφενός δημιουργεί ένα άνοιγμα στον χώρο, αφετέρου, οδηγεί στην πλατεία του δωμάτιο που στεφανώνει τον πύργο.
Ανοικτή  από τρία παράθυρα στην κάθε μία από τις εξωτερικές πλευρές  του, οι τοίχοι του δωματίου ήταν διακοσμημένοι με γύψο αζουλέζου και ολοκληρώθηκε από ένα φάτνωμα  θόλου με σταλακτίτες, ενώ  το πρωτότυπο διατηρείται  στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης  στο Βερολίνο.
Ένα όμορφο κιόσκι ανεβαίνει προς τα αριστερά της βεράντας, δίπλα στο οποίο, μετά από την  έκταση  του τείχους, βλέπουμε έναν αριθμό αραβικών οικιών που  πιθανότατα ανήκαν στους ευγενείς.
Αν και έχουν σε μεγάλο βαθμό μεταρρυθμιστεί, ακόμα και μέσα σε αυτά τα απομεινάρια του δέκατου τέταρτου αιώνα, μπορούμε να διαχωρίσουμε τις  τοιχογραφίες, που απεικονίζουν τους ευγενείς της εποχής.

Aπό την άλλη πλευρά του πύργου Damas, σε πιο ψηλό σημείο του  Πύργου  Mihrab, χτίστηκε κατά τη βασιλεία του Γιουσούφ ένα μικρό παρεκκλήσι.
Παρουσιάζει  τα πέταλα των αψιδών, στο μπροστινό μέρος και τα τοξωτά  παράθυρα στις πλευρές, διακοσμημένα με  τρούλο μοχάραβε.
Τέλος, στη βεράντα νότια της πισίνας και μπροστά από την στοά, μπορείτε να δείτε τα ερείπια της πρόσοψης  ενός μέρους του παλατιού, που πριν ήταν μέρος του νότιου διαδρόμου του παλατιού, όπως σημειώσαμε ανωτέρω.
Αν  κατά προσέγγιση  κατευθυνθούμε προς το  δυτικό τμήμα των  εξωτερικών  τειχών του παλατιού των λεόντων, βρίσκουμε την τετράγωνη πρόσοψη ενός  οικοδομήματος, που το  εσωτερικό του κοσμείται  από ένα θόλο , και φαίνονται οι αψίδες με τα πέταλα από τις τέσσερις πλευρές.
Το μέρος αυτό,  αποτελούσε την διαχωριστική γραμμή μεταξύ των διαφορετικών μερών του συνόλου του παλατιού και δίπλα του, βλέπουμε να επικοινωνεί με την αυλή των λεόντων.
Αν και  ονομάζεται πόρτα Rauda, δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα νεκροταφείου της  για τα σώματα των σουλτάνων.
Ίχνη του μπορεί να δει κανείς στο δρόμο έξω στο παλάτι του Καρόλου, κατά μήκος της προαναφερθέν  κτιρίου.
Τα ανθρώπινα λείψανα που έχουν εκταφεί κατά την  χριστιανική επιδρομή , και οι επιτύμβιες στήλες των τάφων τώρα εκτίθενται στο Μουσείο της  Alhambra.
Παλάτι του Yusuf III

Aπό αυτό το μέρος του ανακτόρου, το οποίο προηγουμένως βρισκόταν στην περιοχή του Partal Alto, διατηρείται μόνο ένα μέρος του, αυτό της  πισίνας και μερικά τμήματα από τα αρχικά τείχη να εκτείνονται σε μονάδες, ανακαινισμένα και κονιάματα σε χαμηλό ύψος χρονολογημένα κατά τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα. Προφανώς,  το αρχικό κτίριο χρονολογείται από την εποχή του Μωάμεθ  ΙΙ (1273-1302), (1408-1417),  ο οποίος το μετέτρεψε σε ένα από τα πιο πολυτελή παλάτια της δυναστείας  Nazari.
Αργότερα  έγινε ο κόμης  Tendilla, πρώτος Χριστιανός κυβερνήτης της Αλάμπρα και χρσιμοποίησε το παλάτι για  προσαρμοσμένα για  προσωπική του χρήση.
Οι Κληρονόμοι  του έζησαν εκεί έως το δέκατο όγδοο αιώνα.
Αλλάζοντας η βασιλεία, το νέο στέμμα  διέταξε τα περιουσιακά στοιχεία του κτιρίου να  κατασχεθούν  για προσωπική χρήση και  η οικογένεια του  Μαρκήσιου  του Mondéjar, διέταξε την κατεδάφισή του και την πώληση των αντικειμένων που θα μπορούσαν να επαναχρησιμοποιηθούν.
Την κατασκευή  του παλατιού στο συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο, εκμεταλλεύτηκαν λόγω της κλίσης  της τραχείας  περιοχής  της Αλάμπρα, μοναδικά οργανωμένη σε  τρία υψηλά, όσες και τα φυσικά παρατηρητήρια του κτιρίου.
Τα υπόγεια που βρέθηκαν, αποτελούσαν ένα σύνολο που χρησιμοποιούνταν ως αποθηκευτικός χώρος  και  άλλων  χρήσεων που ακόμα δεν  έχουν επιβεβαιωθεί.
Στην ενδιάμεση περιοχή βρίσκονται  στα ανατολικά του μεγάρου  ιδιωτικά λουτρά, αρκετά  ανεξάρτητα μέρη  που πιθανόν  να χρησίμευαν ως  κουζίνα, πολλοί χώροι που χρησίμευαν ως αποθήκες, στάβλοι, αυλές, και κάποια μέρη  για διάφορες χρήσεις.
Ευρήματα  πλίνθων, χρησίμευαν ως σκαλοπάτια που εξασφάλιζαν την επικοινωνία του χαμηλότερου μέρους του παλατιού με το άνω μέρος του  βασιλικού  παλατιού.
 Αυτό το σημείο του οικήματος, έχει διανεμηθεί, όπως και  η διαρύθμιση των υπολοίπων αρχοντικων  Nazari, γύρω από μια λίμνη ανάμεσα στα  παρτέρια.
Η λίμνη, είχει μήκος μεγαλύτερο από ό, τι σήμερα, ξεπερνώντας τα νότια άκρα  της  περιοχής έξω από την πισίνα που φαντάζει σλημερα ως κάτι το ανεξάρτητο.
Η άλλοτε περίφημη πισίνα, οριοθετείται προς βορρά  από ένα οίκημα που βρίσκεται στο κέντρο του χαμηλότερου οικήματος, το οποίο ονομάζεται  qubba και βρίσκεται στην περιοχή  γύρω από το δωμάτιο του Σουλτάνου.
Συγκρίνοντας αυτό το τμήμα του παλατιού με άλλα, συμπεραίνουμε ότι  η  κύρια αίθουσα που πάντα έχει έναν πύργο/εποπτήριο για τις τυχόν επιδρομές,  στο Παλάτι Γιουσούφ III, ύψωσαν μια υψηλή βεράντα που από εκεί έλεγχαν  τον περιβάλλοντα χώρο, με το παλάτι του Partal , να βρίσκεται στο κάτω μέρος της  περιοχής που πραγματευόμαστε.
Μετά από πολλές περιπέτειες, λίγα είναι γνωστά για τη διακόσμηση που μπορεί να έχουν αυτό το παλάτι,  αν και είναι κατανοητό ότι  είχε πολλά κοινά σημεία  με τα άλλα παλάτια της δυναστείας Nazari.
Δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα αν τα ερείπια των κτιρίων που βρίσκονται δυτικά της μεγάλης πισίνας, με επίκεντρο τη σειρά του από μια άλλη μικρότερη ομάδα, ήταν μέρος  όλης της έκτασης του παλατιού, ή ήταν μονοκατοικίες ανεξάρτητες της περιοχής Partal.
Αν τποθετηθούμε απέναντι από το κτίριο εκείνης της εποχής, μπορούμε να θαυμάσουμε το βασιλικό παλάτι με το κτίριο/πύργο να επισκιάζει το παλάτι, που στηρίζεται σε κολόνες αραβικής αρχιτεκτονικής.
Παράλληλα προς την πισίνα, φαίνεται να υπήρχαν τετραγωνισμένα παρτέρια με φυτά (σώζονται σήμερα), κήπος ιδωμένος από την παραδείσια εικόνα του κορανίου.

Ο Πύργος Partal

Το εσωτερικό, αποτελείται από δύο χώρους, ο μεγαλύτερος από τρία παράθυρα σε κάθε τοίχο με ξύλινο πλαίσιο, όπως και στον κάτω όροφο, στον χώρο του σαλονιού, και το χαμηλότερο δίπλα στην σκάλα, με τέσσερα παράθυρα και επένδυση οροφής.
Τα βλέμματα των ταξιδιωτών, πάντα στρέφονται στο άνω μέρος που όλο μαζί δίνει την εικόνα μιας θολωτής κατασκευής από σταλακτίτες.
Η αρχική περικάλυψη του χώρου, που καλύπτει το μεγαλύτερο χώρο μεταφέρθηκε από το τέλος του αιώνα XIX στο Βερολίνο από τον Arthur Von Gwinner, στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης και δίνει πίσω ένα  αντίγραφο, το οποίο δείχνει την ανακρίβεια στην αναπαραγωγή του αρχικού και των καλλιγραφικών μοτίβων. Οι τοιχογραφίες στον πύργο επαναλαμβάνoνται σε μικρογραφία και αποτελούν τον διάκοσμο της κύριας αίθουσας και αποτυπώνονται, επίσης, πάνω στα τα παράθυρα τα  δύο αυτά ποιήματα και στις ορθογώνιες και τετράγωνες πλάκες έχουν κατανεμηθεί σε κυκλική τροχιά.

Το σπίτι με τα έργα ζωγραφικής

Στην δυτική πλευρά του Partal, επισυνάπτονται τρία μικρά σπίτια, τα δύο προέρχονται από την ανοικοδόμησή τους στη σύγχρονη εποχή, η πρώτη έγινε,
δίπλα στον πύργο έχει ένα ενδιαφέρον πλαίσιο και διατηρείται εν μέρει η ζωγραφική απεικόνηση του γύψου με υλικά από κόκκινο τούβλο, άσπρες επιγραφές που από κοινού, συνθέτουν μια γνήσια επιγραφή του Κορανίου.
Ωστόσο, το πιο σημαντικό μέρος αυτού του σπιτιού είναι οι τοιχογραφίες που ανακαλύφθηκαν το 1907 κάτω από το σοβά του τοίχου, είναι ένα παράδειγμα για το τοιχογραφία απαράμιλλης καλλιτεχνικής αξίας al-Andalus, αλλά με σαφή αναφορά στην ιστορία της Ανατολής.

Alambra Alta

H Alhambra Alta, καταλαμβάνει ένα μεγάλο χώρο στο ανατολικό οροπέδιο της Sabika μέχρι το νότιο τμήμα της, που αντιστοιχεί στην έκταση που τον  δέκατο ένατο αιώνα, ονομάστηκε Secano και  στο υψηλότερο σημείο της madīnat al-Hamrā ’, του οποίου ο άξονας βρίσκονταν στον δρόμο Real, ο οποίος ξεκινούσε από την  Puerta del Vino και κατέληγε σε χαμηλότερο επίπεδο στην υπερώια περιοχή Leones και στο υψηλότερο σημείο Partal.

Palacio del Secano

Πρόκειται για μια  μεγάλη πεδιάδα που απλώνεται κατά μήκος της ανατολικής άκρη των τειχών της Αλάμπρα.
Οριοθετείται από τον  βορρά, από δύο σημαντικούς πύργους-παλάτια -τον Πύργο Cautiva  και τον πύργος Infantas-. Από την νότια πλευρά, συναντάται η Puerta de los Siete Suelos.
Aυτός  ο  χώρος, συμπεριλαμβανομένου του  χώρου που ονομάζεται  Αλάμπρα Alta,  ονομάζεται έτσι “Secano”, που από τον δέκατο έκτο αιώνα ερμηνεύεται ως ξηρός,  διότι καταστράφηκαν οι σωλήνες του νερού  που πότιζαν τους κήπους του χώρου. Μαζί με τα ερείπια ενός βυρσοδεψείου, μιας επιχείρησης  κεραμικών  και άλλων  κτιρίων, διατηρούνται τα ερείπια των θεμελίων  μιας μεγάλης οικίας  ή παλάτι , που βρίσκεται πίσω από τον χώρο που ονομάζεται Parador . Το χώρο αυτό, προσεγγίζει κανείς  κάνοντας μια βόλτα, αλλά η έκταση είναι περιορισμένη λόγω του μονοπατιού με τα κυπαρίσσια, που διασχίζει την περιοχή αυτή και που την εποχή Nazari, ήταν μάλλον  ένας δρόμος.
Αυτά τα αρχαιολογικά ψήγματα,  βρέθηκαν το 1920 από τον Leopoldo Torres Balbas, του τότε αρχιτέκτονα της Αλάμπρα, όταν εγκαθιστούσαν κάποιους σωλήνες.
Στη συνέχεια, ανακάλυψαν τον χώρο της πισίνας , ένωσαν και αναγνώρισαν  το κονίαμα των τειχών, ιδιαίτερα κατεστραμμένοι  από τις επικαλύψεις των  χριστιανών,  και σήμερα ο χώρος κλιματίζεται και αποτελεί έναν ρομαντικό κήπο με φυτά και δέντρα.
Η ανακατασκευή του υφιστάμενου χώρου, πιθανότατα χρονολογείται μεταξύ του  δέκατου τρίτου και δέκατου πέμπτου αιώνα.
Το οικοδόμημα, στηρίζεται σε τέσσερις  μεγάλους προθαλάμους, που ήταν  περικυκλωμένα από ένα μεγάλο αίθριο. Η μεγάλη πισίνα, σήμερα, είναι γεμάτη με  νούφαρα, καταλαμβάνοντας το κέντρο του αιθρίου.
Ανάμεσα στα γραφεία του ανακτόρου περιλαμβάνουν μια αίθουσα πολλαπλών χρήσεων με κρεβατοκάμαρες και ακόμα, τις δευτερεύουσες  αίθουσες  που προτιμούνταν για διάφορες χρήσεις.
Οι αρχαιολογικές εργασίες που διεξήχθησαν μέχρι στιγμής αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο ύπαρξης ενός ακόμα ορόφου.
Κοντά σε αυτά τα ερείπια έχουν βρεθεί  απομεινάρια μερικών  λουτρών, αλλά δεν είναι δυνατό να επιβεβαιωθεί εάν ανήκαν στον χώρο Secano, ή σε μια κατασκευή παρακείμενη της πύλης.

 

Bιβλιογραφία

  • Robert Irving Washington-2004, ISBN-674-01568, United Kingdom
  • Iram Ahmad, The Bride Unveiled: “Influences on and Interpretations of the Alhambra.”
  • LEER LA ALHAMBRA, “Guía visual del Monumento a través de sus inscripciones.”
  • José Miguel Puerta Vílchez
  •  Fotografía: Agustín Núnez Guarde
  • Guía Fácil ”Granada ayer y hoy”, Textos: Federico Abad, Edita: Ediciones Ilustres, S.L.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Are you interested in any Course?