(11 Μαΐου 1904 — 23 Ιανουαρίου 1989) είναι μια από τις κυριώτερες φυσιογνωμίες του χώρου της ζωγραφικής που έχει να προτείνει η Ισπανία. Η τάση της ενδοσκόπησης και της αυτοανάλυσης τον οδήγησαν στην φροϋδική θεωρία και από κοινού με την ανάγκη της ελεύθερης έκφρασης, τον τοποθέτησαν στο ευρύ καλλιτεχνικό ρεύμα του Υπερρεαλισμού.  Αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς ζωγράφους του 20ου αιώνα και μια εκκεντρική φυσιογνωμία της σύγχρονης τέχνης.

 

Το πάθος του για την ζωγραφική, αποδίδεται συχνά στην επιρροή και τον θαυμασμό για το ρεύμα της Αναγέννησης.
Ο Dalí, δραστηριοποιήθηκε στο ευρύ πεδίο της  εικονογραφίας, με ανεπτυγμένο το ταλέντο της  παρατήρησης και της γλυπτικής. Τα έργα του πρωσυπογράφονται από την σφυρηλατημένη προσωπικότητά του και το αναγνωρίσιμο στιλ του, το οποίο ορίζεται ως εκλεκτικό και καινοτόμο. Ένα από τα πιο διάσημα έργα του ακούει στο όνομα ”Η Εμμονή Της Μνήμης”, ιδωμένο από τον περίφημο πίνακα του “Λοιωμένα Ρολόγια”, που ολοκλήρωσε το 1931.

Όντας ευφάνταστος καλλιτέχνης, στράφηκε προς τον ναρκισσισμό και την μεγαλομανία, με στόχο να προσελκύσει την προσοχή του κοινού. Πολλοί από τους κριτικούς, αν και θαυμαστές της καλλιτεχνικής του παραγωγής, υποστήριξαν ότι κάποιες φορές η εκκεντρική συμπεριφορά του υπερβαίνει το ταλέντο του. Στον Dalí, αποδίδεται η αγάπη για το κάθε τι που είναι επιχρυσωμένο και υπερβολικό, το πάθος για τα πολυτελή του ανατολικού κόσμου που θαύμαζε, σε μια αυτοαποκαλούμενη «αραβική καταγωγή “, η οποία έχει τις ρίζες της στην εποχή της αραβικής κυριαρχίας, στον ευρύτερο χώρο της  Ιβηρικής Χερσονήσου.

Συμβολισμός

Ο Dalí, κατασκεύασε το δικό του εκτεταμένο προσωπικό και συμβολικό σύμπαν και μέσα σε αυτό έλαμψαν οι δεξιότητές του. Εμπνευσμένος από την θεωρία της σχετικότητας και τον εισηγητή της Albert Einstein, ζωγράφισε τα ”Λοιωμένα Ρολόγια”, έμπνευση την οποία του χάρισε μια ηλιόλουστη μέρα του Αυγούστου, παρατηρώντας μονάχα μικρά κομμάτια τυριού να μην αντιστέκονται στην υψηλή θερμοκρασία και να λοιώνουν.
Ένα από τα επαναλαμβανόμενα σύμβολα που συναντά κανέις στην τέχνη του είναι εκείνο του ελέφαντα, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο ”Όνειρο”, εμπνευσμένο από την κίνηση μιας  μύγας γύρω από ένα ρόδι. Η παρουσία των ελεφάντων εξηγείται αν ανατρέξει κανείς στον οβελίσκο της Ρωμής του ”Gian Lorenzo Bernini”, που παριστάνονται ελέφαντες να κουβαλούν κάθε φορά οβελίσκους στην πλάτη τους στηριζόμενοι στα διογκωμένα πόδια τους. Συνδυασμένα με τα λεπτά άκρα, οι οβελίσκοι – που κάποτε θεωρήθηκαν φαλλικό σύμβολο¬-  δημιουργούν την απόκοσμη αίσθηση του εξωπραγματικού. ”Ο ελέφαντας είναι μια στρέβλωση στον χώρο”, δήλωσε ο Dalí στον φίλο του Dawn Αdes, με ακονισμένα πόδια που ξεπερνούν  την  αίσθηση της βαρύτητας, η οποία ορίζεται χωρίς την παραμικρή αισθητική ανησυχία, γεγονός  που μου  εμπνέει βαθειά συγκίνηση και ειλικρινά προσπαθώ να απεικονήσω. “

 

Εξωτερική δραστηριότητα
Ένα άλλο από τα επαναλαμβανόμενα σύμβολα του είναι το αυγό. Αναφέρεται στις έννοιες της προγεννητικής ενδομήτριας ζωής και μερικές φορές συμβολίζει την ελπίδα και την αγάπη, όπως αυτή ορίζεται στην  ”Μεταμόρφωση του Νάρκισσου”. Επίσης υποβοηθούμενος από παραστάσεις της  φύσης, σχεδιάζει: τα μυρμήγκια – επί παραδείγματι- ως σύμβολο θανάτου, διαφθοράς και έντονης σεξουαλικής  επιθυμίας, το σαλιγκάρι για να αποδώσει το ανθρώπινο κεφάλι (εμπνευσμένος, από την επίσκεψή του  στον κήπο του Sigmund Freud,από  ένα σαλιγκάρι κολλημένο σε ένα ποδήλατο) και ακρίδες ως σύμβολο της παρακμής και του τρόμου.

Η καλλιτεχνική δραστηριότητα του Dalí δεν περιορίζεται στη ζωγραφική και μόνο. Στην πραγματικότητα, κάνουμε λόγο για έναν γλύπτη, ο οποίος  έχει δώσει πνοή στα έργα του και έχει συνυσφέρει στον χώρο του θεάτρου, της μόδας και της φωτογραφίας, μεταξύ των άλλων καλλιτεχνικών κλάδων. Δύο από τα πιο αξιόλογα σουρεαλιστικά εκθέματα του Νταλί είναι  Το Τηλέφωνο Αστακόςκαι Ο Καναπές Από Τα Χείλη Του Mae West”, (που πήραν μορφή μεταξύ του 1936 και 1937). Ο καλλιτέχνης και προστάτης Edward James χάρισε αυτά τα κομμάτια στον Dalí. Ο James κληρονόμησε σε ηλικία 5 ετών, μια έκταση μεγάλου οικοπέδου στη Δυτική πλευρά της Dean (Sussex, Αγγλία), από όπου εκεί ενθάρρυνε την σουρεαλιστική του παραγωγή κατά τη δεκαετία του30. Αστακοί και τηλέφωνα έχουν σαφείς σεξουαλικές υποδηλώσεις  για τον Dalí, η επεξηγηματική πινακίδα που καλύπτεται από το τηλέφωνο Αστακός παρουσιάστηκε από τον ίδιο στην Tate Gallery και στη συνέχεια σχεδίασε μια αντιστοιχία μεταξύ γαστρονομίας και σεξουαλικότητας. Αυτό το τηλέφωνο ήταν πλήρως λειτουργικό, και ο James αγόρασε τέσσερα από αυτά για να αντικαταστήσει αυτά που είχαν αρχίσει ήδη να αποσύρονται. Ένα από αυτά είναι σήμερα στα θεωρεία τύπου γκαλερί, το δεύτερο βρίσκεται στο μουσείο της Φρανκφούρτης, το τρίτο είναι ιδιοκτησία του Ιδρύματος Edward James και το τέταρτο φιλοξενείται στην Εθνική Πινακοθήκη της Αυστραλίας.

”Ο Καναπές Mae West” κατασκευασμένος από ξύλο και σατέν, έλαβε την μορφή αυτή από τα χείλη της διάσημης ηθοποιού, η οποία συνάρπαζε τον Dalí. Το ομώνυμο έργο είχε εμφανιστεί ήδη σε εκθέσεις  ζωγραφικής από το  1935 παριστάνοντας το πρόσωπο της ηθοποιού. Ο καναπές, σήμερα, φιλοξενείται στο μουσείο Brighton and Hove της Αγγλίας.
Μεταξύ του 1941 και 1970 ο Dalí αφιερώθηκε στον σχεδιασμό κοσμημάτων, και εκπόνησε 39 τεμάχια του συνολικού ποσού.  Σχεδίασε κοσμήματα, περίπλοκα σχεδιασμένα, μεενσωματωμέν κινούμενα μέρη.

 Το πιο σημαντικό από αυτά είναι η ”Corazón Real” επιχρυσομένη από 46 ρουμπίνια, 42 διαμάντια και 4 σμαράγδια ενσωματωμένα, και είναι σχεδισμένη κατά αυτό τον τρόπο ώστε το κέντρο της να θυμίζει μια αληθινή  καρδιά.

 

 

To1949 διατύπωσε ότι: χωρίς την στήριξη του κοινού του, χωρίς την παρουσία θεατών, αυτά τα κοσμήματα δεν θα εκπλήρωναν τον σκοπό για τον  οποίο δημιουργήθηκαν”. Ο παρατηρητής είναι, σε τελική ανάλυση, ο λήπτης. Η ”Joies Dalí'( Κοσμήματα του Dali) στεγάζονται στο θέατρο-μουσείο του Figueras, ως μέρος της μόνιμης συλλογής του.

O Dalí, επιβιβάστηκε στο πιο φιλόδοξο σχέδιό του, σκηνοθετώντας και επεξεργάζοντας  θεατρικά κείμενα.  Το 1927, η καλλιτεχνική του πένα σχεδίασε σκηνικά για χάρη της  Mariana Pineda Lorca . Το 1939, το συνεχές  γλυκό τραγούδι του Tannhauser αποκτά μορφή μέσω της σκηνογραφίας και της επεξεργασίας του σεναρίου δια χειρός Νταλί.  Το 1941, σχεδιάζει σκηνικά για την θεατρική έμπνευση ”Labertino” και  έπειτα  το 1949, σχεδιάζει σκηνικά για την θεατρική παράσταση ‘’Sobrero de tres picos’’.

Αν και αρχικά η φήμη του περιορίζονταν στους πίνακές του, το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και για τον Νταλί, στα νεανικά του χρόνια, εκφράζοντας  το πρώιμο ενδιαφέρον του για τον κινηματογράφο. Αξιοσημείωτο είναι ότι σε τακτά χρονικά διαστήματα (κάθε Κυριακή) επισκέπτονταν τις κινηματογραφικές αίθουσες. Η ιδέα του ασπρόμαυρου βουβού κινηματογράφου με το σκηνικό περιβάλλον να προηγείται έναντι του περιεχομένου, πυροδότησαν την εσώκλειστη φωτεινότητα του Dalí.

O ζωγράφος, έβλεπε τα πράγματα σε δυαδική μορφή αναφορικά με την σκηνοθεσία μιας ταινίας: «τα πράγματα που υπάρχουν από μόνα τους», δηλαδή τα δραματικά εκείνα στοιχεία που παρουσιάζονται μέσω του φακού, καθώς και την «φωτογραφική φαντασία»,  ή πώς  ο φακός  παρουσιάζει με τον δικό του τρόπο μια εικόνα και την καλλιτεχνική της αξία.

Ο Νταλί, ήξερε πώς να χειρίζεται την κάμερα.  Η καλλιτεχνική επαφή του με την Walt Disney, γιγάντωσαν το ταλέντο του που βρήκε ανταπόκριση στα πρόσωπα του Baker Bloodworth και Roy Oliver Disney. Πρόκειται για μια ταινία που ανέβασαν το 1946 και ολοκλήρωσαν το 2003. Σε αυτό το έργο περιλαμβάνονται γλαφυρές εικόνες από τον κόσμο του ονείρου και παράλληλα, στοιχεία εμπνευσμένα από το τραγούδι Destiny (με την πολύτιμη συμβολή του μεξικάνου  τραγουδοποιού Armando Dominguez). Ωστόσο, όταν η Disney θέλησε να συνεργαστεί με τον Dalí, η εταιρεία του δεν ήταν διατεθειμένη να υποστηρίξει οικονομικά το έργο που ο καλλιτέχνης επιθυμούσε τόσο να αναπτύξει. Μετά από οκτώ μήνες εντατικής εργασίας, η εταιρεία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την προώθηση του έργου λόγω του υψηλού  προϋπολογισμού του. Μετά από  57 χρόνια, η παραγωγή  βγήκε σε πλειστηριασμό και ταυτόχρονα εκτίθετο σε κινηματογραφικές εκδηλώσεις, συνδυάζοντας  το καλλιτεχνικό πνεύμα του Νταλί με τα κλασικά κινούμενα σχέδια της Disney.

Προέκταση της επιτυχίας του, αποτέλεσε η αρωγή του στον ρόλο του βοηθού-σεναριογράφου στο πλάι του σουρεαλιστή παραγωγού ταινιών Luis Buñuel. Ο ”Chien Andaluz”, (Ανδαλουσιανός Σκύλος), αν και μετρά 17 λεπτά, είναι αρκετά για να απεικονιστούν μερικές από τις ανθολογίες του σουρεαλισμού (όπως το μάτι που κόβεται με ξυράφι). Αυτή η ταινία αποτέλεσε το γόνιμο σπέρμα για τον κόσμο του ελεύθερου κινηματογράφου. Ο ”Ανδαλουσιανός Σκύλος” αποτέλεσε το γραμμόφωνο μέσα από το οποίο ο συνθέτης κατέγραψε τις εικόνες των ονείρων του και τις οδήγησε στις πραγματικές διαστάσεις τους. Η διαδοχή των σκηνών, παραβιάζουν τις ανοιχτές πόρτες και οδηγούν τον θεατή σε μια θάλασσα συναισθημάτων. Η δεύτερη ταινία παρήχθη από κοινού με τον  L. Bοñuel  και φέρει τον τίτλο ”L’age d’or” (χρυσή εποχή), γυρισμένο στο Παρισινό Studio 28, του 1930. Αυτή η ταινία θεωρήθηκε από  αντισημιτικές  και  φασιστικές ομάδες απαγορευμένος καρπός και αναπτύχθηκε ταυτόχρονα, μια έντονη εκστρατεία για τη δυσφήμιση του Παρισινού τύπου, από τον οποίο υποστηρίζονταν η παραγωγή. Παρά το γεγονός ότι το κόστος της
αντικοινωνικής συμπεριφοράς θα επηρέαζε αναμφίβολα την πορεία της καριέρας του, ο Dalí ποτέ δεν μπήκε στην διαδικασία να εκθέσει  τις δικές τους απόψεις ή πεποιθήσεις  για την καλλιτεχνική του δραστηριότητα. Τελικά, όπως υποστηρίζεται, δύο ταινίες του είχαν επιπτώσεις στο κινηματογραφικό υπερρεαλιστικό τρόπο γραφής του: Αν ο ”Ανδαλουσιανός Σκύλος”,  παραμένει  το υπέρτατο εκπόνημα της σουρεαλιστικής κινηματογραφικής του δραστηριότητας στην σφαίρα του ασυνείδητου, ”Η Εποχή του Χρυσού” ίσως θεωρείται η πιο αδυσώπητη επίδειξη των επαναστατικών ιδεών του.

Ο Dalí συνεργάστηκε με γνωστούς σκηνοθέτες όπως τον  Alfred Hitchcock. Ανάμεσα στα έργα του η πιο διαβόητη ακούει στο όνομα ‘’la secuencia onírica de Recuerda ‘’, (η ακολουθία του ονείρου), η οποία είχε ως στόχο να αναδείξει τις  πτυχές του υποσυνείδητου. Ο Alfred Hitchcock, ενδιαφέρθηκε να ντύσει με ονειρικό ένδυμα αυτή την σκηνή.  ”Ήθελα να δείξω μέσω αυτής της ταινίας , ότι η καταστολή της εμπειρίας μπορεί να οδηγήσει σε νεύρωση”, έχει δηλώσει. Εξοικειωμένος  με το έργο του Dalí, σκέφτηκε ότι τα  δημιουργικά σπέρματα της φαντασίας του, θα μπορούσαν  να  ηλεκτρίσουν την ατμόσφαιρα που αναζητά για να συνθέσει τα κομμάτια της ταινίας του. Επίσης, εκπόνησε εργασίες για τις ανάγκες ενός ντοκιμαντέρ με τίτλο ”Χάος  και  Δημιουργία”, οι οποίες περιέχουν καλλιτεχνικές αναφορές, οι οποίες προσπαθούν να εξηγήσουν την έννοια της τέχνης που υποστηρίζει ο Νταλί. Η τελευταία κινηματογραφική του προσπάθεια, ακούει στο όνομα ”Impresiones de Mongolia Superior” (εντυπώσεις της άνω Μογγολίας , 1975) στην οποία εξιστορείται κατά γράμμα τις περιπέτειες μιας αποστολής  κατά την διάρκεια της οποίας αναζητά ένα γιγαντιαίο παραισθησιογόνο μανιτάρι. Οι εικόνες της ταινίας περιστρέφονται γύρω από ένα νεφρό και ένα δικό του στυλό.

Ο κόσμος της μόδας και της φωτογραφίας δεν έμειναν απαλλαγμένoς από την καλλιτεχνική επιρροή του Dalí, καθώς ο ίδιος συνεργάστηκε με την Elsa Schiaparelli για την σχεδίαση ενός  λευκού φορέματος που παρίστανε έναν αστακό.  Άλλα σχέδια του Dalí ήταν ένα παπούτσι σε σχήμα καπέλου και μια ροζ ζώνη με τα χείλη της πόρπης. Το 1950 σχεδίασε ένα φόρεμα για το έτος 2045 από κοινού με τον Christian Dior. Δημιούργησε, επίσης, σχέδια για κλωστοϋφαντουργικά είδη και μυροδοχεία. Η συμβολή του στον κόσμο της φωτογραφίας είναι επαρκής αν λάβουμε υπόψιν μας  τις συνεργασίες του με τον Μαν Ρέι, Brassaï, Cecil Beaton, και  τον Philippe Halsman. Με τον Man Ray και Brassaï συγκέντρωσαν φωτογραφίες φυσικού πλούτου και κάποιες φορές βιώνει κανείς την αίσθηση ότι εισέρχεται σε έναν κόσμο με σκοτεινά  θέματα, ιδωμένο από την σειρά  Dalí Atomica 1948, (δείτε την εικόνα σε αυτήν τη σελίδα) εμπνευσμένος από το έργο του Lida Atomica. Πρόκειται για μία φωτογραφία που αναπαριστά ” το καβαλέτο ενός  ζωγράφου, τρεις  γάτες, έναν κουβά νερό και  τον ίδιο τον Dalí να αιωρείται  στον αέρα”. Οι αναφορές στο πρόσωπο του Dalí, σε επιστημονικά πλαίσια είναι κατανοητή από την άποψη της γενικής γοητείας του επιτεύγματος του εικοστού αιώνα, την κβαντική μηχανική. Εμπνευσμένος από την “αρχή της αβεβαιότητας» του Werner Heisenberg, ο Dalí έγραψε το 1958 ένα μανιφέστο αντιύλης: «Την περίοδο που μεσουρανούσαν οι προάγγελοι του σουρεαλισμού, ήθελα να δημιουργήσω την εικονογραφία του παλαιού και υπέροχου κόσμου του πατέρα μου Froid». Πάνω στα έργα τέχνης  του, συσσωρεύονται με το πέρασμα του χρόνου, τα στρώματα του εξωτερικού κόσμου και της τετράγωνης  λογικής της φυσικής επιστήμης και σκεπάζουν την επιφάνεια της ψυχολογίας. «Σήμερα ο πατέρας μου είναι ο Doctor Heisenberg». Από την άποψη αυτή, η σύνθεση του έργου «Επιμονή της Μνήμης», (1954), αντιπροσωπεύει την στροφή στο έργο του  1931, και συμβολίζει το εννοιολογικό  άλμα από την αντιεπιστημονική και ψυχολογική σύνθεση του Dalian, στην νέα ατομιστική προσέγγιση της μεταπολεμικής περιόδου.

Το όραμά του για την αρχιτεκτονική αντικατοπτρίζεται  στην κατασκευή μιας οικίας (του προσωπικού ορμητηρίου του και σημερινού μουσείου) στο χωριό ”Portlligat” κοντά στο Cadaqués καθώς και στην έκθεση υπερεαλιστικού περιεχομένου, με την επωνυμία  «Το όνειρο  της Αφροδίτης», που παρουσιάστηκε στη διεθνή έκθεση της Λιέγης (1939),  και ανέδειξε ασυνήθιστα γλυπτά. Όσο για την λογοτεχνική του προβολή, επιμελήθηκε την σύνθεση της αυτοβιογραφίας του, (Η μυστική ζωή Dalí, 1942), πρόκειται για ένα εγχειρίδιο ημερολογίων (ημερολόγιο ενός  Genius, 1952 – 1963), καθώς και αρκετά δοκίμια (Oui: Ο παρανοϊκός-Κρίσιμη Επανάσταση, 1927 -1933. Ακόμα, μεταξύ των άλλων έργων, εξέφρασε το λογοτεχνικό του ταλέντο με το τραγικό μύθο του ”Angelus de Mille”,  το 1978. Η δημοσίευση των λογοτεχνικών του επυλλίων, και ιδιαίτερα  το πάθος του για την εκτύπωση τον οδήγησαν στην παραγωγή πολλών γκραβούρων και λιθογραφιών. Παρά το γεγονός ότι κατά τα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας η ποιότητα της παραγωγικής του δεινότητας αναλογούσε επαρκώς στην εικονογραφία, με την πάροδο των ετών, ο Νταλί, παραχώρησε οικειοθελώς τα δικαιώματα των έργων του προς αντιγραφή και πώληση. Ωστόσο, ορισμένοι αναξιόπιστοι πωλητές, κατά τις δεκαετίες  80 και 90, διακίνησαν στην αγορά άστοχα αντίγραφα  τέχνης, σπέρνοντας σύγχυση και πανικό.Φαίνεται ότι ο Marcel  Duchamp, μεταλαμπάδευσε το φως του στον φιλόδοξο καλλιτέχνη, όπως συνάγει κανείς από έναν διάσημο πίνακα που απεικονίζει ένα πρόσωπο. Το 1965, συναντήθηκε με τον γαλλικό σύλλογο μόδας και το μοντέλο Amanda Lear, που ήταν γνωστή στον τότε κόσμο γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο  Peki d Oslo Lear. H γυναικεία αυτή παρουσία αποτέλεσε την προστατευόμενή του και τη μούσα του, σύμφωνα με την περιγραφή της βιογραφίας της  «Η ζωή μου με Dalí»,  (1986). Ο ζωγράφος, εντυπωσιασμένος από την παρουσία της, οδηγήθηκε από τη μόδα στη μουσική. Σύμφωνα με τον Lear, αυτή και ο Dalí πέτυχαν έναν «πνευματικό γάμο». Κάποιοι σκέφτονται  το όνομα του Lear (Amanda) ήταν ένας υπαινιγμός για το ρόλο του ως “L’Amant Dali”.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Προσωπικότητα και πολιτικές πεποιθήσεις

Την δεκαετία του ΄60, ο Dalí, εμφανίζεται με ένα μουστάκι που τον χαρακτηρίζει απροκάλυπτα. Οι πολιτικές απόψεις του Dalí έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην καλλιτεχνικό του ξεκίνημά, ωστόσο μεταγενέστερα χρεώθηκε την ιδεολογική στήριξη του κινήματος του Φράνκο. Ο André Breton, ο «πατέρας» του σουρεαλισμού, διακρίθηκε για τις προσπάθειές του και να διαχωρίσει το όνομα του Dalí από το κίνημα του σουρεαλισμού. Ωστόσο, αυτή η σύγκρουση οφείλεται σε  πιο σύνθετους λόγους. Σε κάθε περίπτωση, ο Dalí δεν ήταν ποτέ αντισημιτικός  όπως αποδεικνύεται από την φιλική σχέση του με τον διάσημο αρχιτέκτονα και σχεδιαστή Paul  László, ο οποίος ήταν Εβραίος. Ο Dalí, εξέφρασε τον βαθύ θαυμασμό του για  τον Froid, τον οποίο γνώριζε προσωπικά, και τον Albert Einsteim, αν κρίνουμε από τα γραπτά του. Για την προσωπικότητα του Dalí, ο George Orwell, δήλωσε σε ένα δοκίμιο: Κάποιος πρέπει να είναι σε θέση να κρατήσει το κεφάλι ταυτόχρονα τις ιδέες που ο Νταλί ήταν σε θέση να συνδυάσει όντας ένας ικανός σκιτσογράφος και  ερεθιστικό πνεύμα. Το ξεχωριστό είναι ότι η κάθε του δεξιότητα δεν απέκλειε τις υπόλοιπες, ούτε τις επηρέαζε,  όπως συνάγουμε από τα έργα του.

 

Την περίοδο της νεότο καλλιτέχνης ήταν οπαδός του αναρχισμού και του κομμουνισμού. Αποκρυπτογραφώντας την καλλιτεχνική του δραστηριότητα, συναντά κανείς πολιτικές δηλώσεις κατά πάσα πιθανότητα που αποσκοπούν να κερδίσουν  το κοινό του  ριζοσπάστες της, η οποία υποδεικνύει ότι υπάρχει κάποια σχέση με το πολιτικό ακτιβισμό του Ντανταϊσμού. Με την πάροδο των ετών, η πολιτική του σταδιοδρομία άλλαξε και ταυτίστηκε με την ηγεσία του André Bretón και τον Τροτσκισμό. Σε αρκετές περιπτώσεις, ο André Bretón ζήτησε από τον Dalí εξηγήσεις για την πολιτική του ιδεολογία. Τελικά, το 1970 ο Dalí αυτοανακηρύχθηκε «αναρχο-μοναρχικός», δίνοντας αφορμή για πολλές εικασίες σχετικά με τον πολιτικό προσανατολισμό του (αναντίρρητα της μειοψηφίας).

Με την έναρξη του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ο Dalí αποτραβήχτηκε από τις αντιπαραθέσεις και δεν υποστήριξε καμιά από τις δύο πλευρές. Ομοίως, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όντας αρκετά χρόνια στην πόλη του Φωτός και ανθίζοντας ο καλλιτεχνικός του σπόρος, επιτέθηκε με οξεία κριτική στον George Orwell, ο οποίος σύμφωνα με τον καλλιτέχνη «ξεγλίστρησε σαν ποντίκι όταν η Γαλλία βρέθηκε σε κίνδυνο»:
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Ευρώπη εκείνος επεθύμισε μόνο για ένα πράγμα: την εύρεση καταφύγιου, και τροφής  ώστε να διαφύγει σε περίπτωση επικείμενου κινδύνου.

. 

Μετά τον πόλεμο, επιστρέφοντας στην Καταλονία, ο Dalí προσέγγισε το  πολιτικό καθεστώς του Φράνκο. Μερικές από τις δηλώσεις του Dalí φαίνεται ότι επιδοκίμαζαν το δικτατορικό καθεστός του Φράνκο και τις ενέργειές  του να «καθαρίσει την Ισπανία από τις καταστροφικές δυνάμεις». Ο Dalí, ο οποίος πια, είχε στραφεί στον καθολοκισμό και θέλησε να αποτελέσει θρησκευτικό σύμβολο με την πά[ροδο των ετών και μπορούσε να αναφέρθεί με περισσότερη ελευθερία στον κομμουνισμό, σοσιαλισμό και αναρχισμό κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου καθώς βρήκαν τον θάνατο πάνω από 7.000  μοναχοί και ιερείς. Ο Dalí, μέσα στην δείνη του πολέμου, εκμεταλλευόμενος την προσωπική του επαφή με τον δικτάτορα, δεν παρέλειψε να του αποστείλει τηλεγραφήματα ζητώντας να γλιτώσει από τον θάνατο όσους εγκληματίες είχε καταδικάσει. Ταυτόχρονα εμπνεόμενος από την γνωριμία του με τον Franco, δεν δίστασε να ζωγραφίσει το πορταίτο της εγγονής του.

Είναι δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς αν η πολιτική τοποθέτησή του ήταν ειλικρινής ή ψεύτικη, όπως και η ταυτόχρονη δυναμική δήλωσή του συγχαίρωντας τον κομμουνιστή ηγέτη της Ρουμανίας Nicolae Ceauşescu ζητώντας του να συμπεριλάβει ένα πορτραίτο με τα χαρακτηριστικά του. Η ρουμανική εφημερίδα Scînteia, επανέλαβε την είδηση αυτή, συνειδητοποιώντας την σκωπτική φύση του. Ένα από τα θέματα που Νταλί ήταν οι επιφυλάξεις που διατηρούσε σχετικά με τον θάνατο του ποιητή Federico García Lorca. Η εθνική φρουρά, είχε αναστείλει την δημοσίευση του ποιητικού έργου του ποιητή.

Ο Dalí με την εντυπωσιακή παρουσία του πλαισιωμένη από το παλτό και τον μπερέ του, κρατώντας ένα μπαστούνι και συμπληρώνοντας την φιγούρα του με ένα μουστάκι, σφυρηλάτησε μεγαλομανή σχόλια με δηλώσεις του τύπου «κάθε πρωί όταν ξυπνάω, βιώνω την υπέρτατη ηδονή: «το να είμαι ο Σαλβαδόρ Νταλί ». Ο καλλιτέχνης Cher και ο σύζυγός του Sonny Bono στα νιάτα τους, ξεναγόμενοι στην πολυτελή κατοικία του Νταλί στην Νέα Υόρκη στο ξενοδοχείο Plaza, υπέστην ένα ελαφρύ σοκ όταν ο Cher  καθώς συνειδητοποίησαν ότι κάθονταν σε μια καρέκλα με έναν ενσωματωμένο δονητή. Μια περίεργη συνήθεια του Νταλί ήταν να μείνει με όλα τα στυλό με το οποίο είχε υπογράψει αυτόγραφο του. Ο Dalí era quedarse con todos los bolígrafos con los que firmaba sus autógrafos. Σε μια συνέντευξη του Mike Wallace, 60 λεπτών, ο καλλιτέχνης σταμάτησε την ροή αναφερόμενος στον εαυτό του και σε ένα τρίτο πρόσωπο δηλώνοντας  πως  ο “Νταλί είναι αθάνατος και δεν θα πεθαίνει ποτέ.” Σε μια άλλη τηλεοπτική εμφάνιση στο ”Tonight Show”, ο καλλιτέχνης που εμφανίστηκε με δέρμα ρινόκερου και αρνήθηκε να καθίσει οπουδήποτε αλλού.

Πηγή

 

 

 

 

 

Are you interested in any Course?